غزل شمارهٔ ۳۷۶

هوش مصنوعی: هر کسی که درد ندارد، درمانی برای او وجود ندارد و هر کسی که به کفر گرایش دارد، ایمانی برایش نخواهد بود.

هوش مصنوعی: هر کس که به بت‌های خیالی خود چنگ بزند و آن‌ها را نشکند، در نظر ما مسلمان واقعی نیست.

هوش مصنوعی: هر کس که عشق را بر جان خود مقدم نکند، باید بپذیرد که در واقع در وجودش زندگی و روحی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در فضایی که ما زندگی می‌کنیم، نباید به دنبال پایانی باشیم، زیرا پایان وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس که در فکر و حال خود آشفته و پریشان نیست، نمی‌تواند از پیچیدگی‌های زلف او حتی به اندازه‌ی سر مویی هم بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: دل مانند یک گنجینه از عشق است و اگرچه ممکن است در ظاهر ویران به نظر برسد، اما درون آن گنجی ارزشمند نهفته است.

هوش مصنوعی: در مکان‌های نابهنجار و پرهیاهو، مانند جمع ما که اهل حقیقت و آزادگی هستیم، کسی هنوز به اندازه ما به حال مستی و شادی نمی‌رسد.