غزل شمارهٔ ۱۲۵۰

هوش مصنوعی: در ظرفی که نمایانگر جهان است، دید جهان را در آینه‌ای که ما را نشان می‌دهد، مشاهده کن.

هوش مصنوعی: جامی را بردار و با عشق به معشوقه نگاه کن که همه عاشقان به او توجه دارند.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای بر چشمان ما بنشین، تا روشنایی دانش و بینش دانشمندان را ببینیم.

هوش مصنوعی: هرچند که مردم ممکن است چیزی را نادیده بگیرند، اما برای ما کاملاً واضح و روشن است.

هوش مصنوعی: انگار که فردا او را می‌بینم، در حالی که امروز و این لحظه را هم دارم تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: از نشانه‌ها و نام‌های موجود در دنیا بگذر و در دنیای نبودن، نشانه‌ی واقعی را ببین.

هوش مصنوعی: از خوشی و نعمت‌های الهی بهره‌مند شو و زندگی ابدی را تجربه کن.