غزل شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: چشم‌هایی که با عشق روشن شده‌اند، همیشه می‌توانند زیبایی‌ها را از هر طرف ببینند.

هوش مصنوعی: چشم نگران من به اوست و این لباس که بر تن دارم، روشنی و نور چشمان من است.

هوش مصنوعی: در پوستری از درد جدایی معشوق، جان ما در عطش و دل‌مان غرق در دیوانگی است.

هوش مصنوعی: عشق حالتی است که در دل هیچ‌کس پنهان نیست، و این عشق است که خود را در آثار و نشانه‌ها به وضوح نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: امروز کسی که به عشق مشغول است، از نگرانی و حال ناخوشایند دیروز و فردا آزاد است.

هوش مصنوعی: زیبایی او مانند خورشید از چشمان خیال من برافراشته شد و سایه‌ای از آن ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: هر کسی که دانا باشد، می‌تواند به خوبی درک کند که ما آنچه را که باید، دیده‌ایم و تجربیات ما به وضوح نشان‌دهنده واقعیات است.

هوش مصنوعی: هر کسی که به خودشناسی و درون‌نگری پرداخته باشد، در آینه وجود خود تصویری از خود را می‌بیند.

هوش مصنوعی: ای دوست، رازهای نعمت‌های خداوند در حالت پنهان هستند، اما وقتی که خودشان آشکار می‌شوند، چه کنیم؟