غزل شمارهٔ ۱۳۶۸

هوش مصنوعی: آب زندگی ما به جریان درآمده است. ای عین ما، از این دریا و جریان آب بزن و جاری شو.

هوش مصنوعی: آب را از جام حباب بنوش، چرا که تشنگی و خوشی را از ما بخواه.

هوش مصنوعی: عشق مانند مست‌ها در خیابان‌های اهل صفا و خوشی در حال گردش است و دل من به دنبال او از مکانی به مکان دیگر می‌رود.

هوش مصنوعی: بهترین کار این است که فقط به حرف‌های او گوش بدهی و از خودت چیزی نگو. هرچه او بگوید، تو هم باید همان را بگویی.

هوش مصنوعی: چشم ما به زیبایی چهره او روشن است، بنابراین ما او را به واسطه خود او می‌بینیم.

هوش مصنوعی: ما همچون موج‌های دریا هستیم و دریا نیز تجسم ماست، که همواره از سمت به سمت دیگر حرکت می‌کنیم و با هم یکی می‌شویم.

هوش مصنوعی: در چنین دنیای وسیع و پر از تنوع، سید (آقا) و بنده (خادم) کنار هم نشسته‌اند و به یکدیگر نگاه می‌کنند.