غزل شمارهٔ ۱۱۷۲

هوش مصنوعی: دوباره در آرزوی تو هستیم و از تمایلات دیگران دست کشیده ایم.

هوش مصنوعی: ما وقتی به عشق تو فکر کردیم، در حالی که خود را از هوس و تمایلات دور کرده بودیم.

هوش مصنوعی: در خیال شیرینی و زیبایی لبان تو، مانند مگسی به دور جانم پرسه می‌زنم.

هوش مصنوعی: خانه ما مانند حرم کعبه شده است، بنابراین دیگر از سر و صدای شلوغی و ناهنجاری دوری کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: زمانی که صبح خوشبختی به ما روی آورد، ما دیگر پشت به آشوب و غوغای نگهبانان گذاشته‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی دل ما آزاد شد و پرواز کردن را آغاز کرد، ما نیز تصمیم گرفتیم که قفس را ترک کنیم و به آسمان برویم.

هوش مصنوعی: هر زمانی که تو را در کنار خود دارم، به یاد تو و توجه به نفسم مشغول بوده‌ام.