غزل شمارهٔ ۳۱۹

هوش مصنوعی: درد او، درمانی برای من است و این درمان، خوشایند جان من است.

هوش مصنوعی: زندگی من وابسته به مقام آن حضرت است و در نظر من، سلطان عالم فقط خدمتگزار جان من است.

هوش مصنوعی: آن هوایی که روح را زنده می‌کند، نفس و جان من را نیز تازه می‌کند.

هوش مصنوعی: دریای وجود ما پایانی ندارد و مرز مشخصی برای آن نیست، در واقع این انتها به عمق روح من مرتبط است.

هوش مصنوعی: من از وجود خود محو شده‌ام و به وجود او ادامه می‌دهم؛ این بقایی که دارم به خاطر فنا شدن جان من است.

هوش مصنوعی: من هرگز از درِ او روی نمی‌گردانم، زیرا این وفاداری به او برای من ابدی و درونی است.

هوش مصنوعی: اگر دل به کسی غیر از او تمایل پیدا کند، برای من، درد و رنجی خواهد بود که من را عذاب می‌دهد.