غزل شمارهٔ ۱۰۴۹

هوش مصنوعی: در هر آیینه که نگاه می‌کنم، تنها یک تصویر می‌بینم، اما آن یکی را در میان هزاران چیز دیگر می‌شمارم.

هوش مصنوعی: هر چیزی را که می‌بینم، به خاطر نور او می‌بینم. دنیا برای من مانند یک تصویر است.

هوش مصنوعی: من زنده‌ایم که به خاطر عشق، جانم را به محبوبم می‌سپارم.

هوش مصنوعی: او دانا و آگاه است و من هم از آگاهی او آگاه هستم، تا زمانی که تو نگویی که من از خودم بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: من همیشه در حال سفر و تحول هستم و در هر لحظه در جای دیگری قرار دارم.

هوش مصنوعی: اگر دستم را به عنوان احترام به او بوسه‌ای بر پایش بزنم، از تمام عالم و هستی عبور می‌کنم.

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند برای من به اندازه نور چشم اهمیت دارند، در نتیجه هر دو را - جام و جم - به یکدیگر می‌نگرم.