غزل شمارهٔ ۹۶۴

هوش مصنوعی: من روح بزرگ را نماینده حق می‌دانم، از این رو او را بر روی تخت دل قرار می‌دهم.

هوش مصنوعی: من نام بزرگ و مقدس خدا را از دل خود می‌خوانم و می‌دانم که دل من به مانند گنجینه‌ای از معرفت و دانایی الهی است.

هوش مصنوعی: در طول روز و شب، به زیبایی و نور خورشید و ماه اشاره می‌کنم؛ گاهی به شکل آنها و گاهی به حقیقتشان.

هوش مصنوعی: من از روز نخست تا همیشه به او وفادار مانده‌ام و در این پیمان هیچ گاه تغییر نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: او روشنی چشم من است و من دائماً در خیالش در حال حرکت و جستجو هستم.

هوش مصنوعی: عقل آدمی در حالتی گیجی و مستی قرار دارد و اگر خراب‌گری وارد شود و اوضاع را به هم بزند، دیگر نمی‌توان او را آزاد و بی‌خبر از شرایط نگه داشت.

هوش مصنوعی: نعمت الهی، گنجینه‌ای از رازها و دانایی‌هاست که هر چیزی را که بخواهم، می‌توانم از او بگیرم.