غزل شمارهٔ ۱۲۲۹

هوش مصنوعی: ای جان زندگی‌بخش، چرا در پی نان می‌دوی و هستی‌ات را به باد می‌دهی؟ در جستجوی غذا، خودت را به خطر نینداز.

هوش مصنوعی: تو مانند یک کاسه با دهان باز در خیال خود، انتظار غذای خوشمزه‌ای را داری، مانند سفره‌ای که دور آن حلقه‌ای برای نان چیده شده است.

هوش مصنوعی: برای تأمین معاش به افرادی که ارزش و شأن کمتری دارند نرو و خود را پایین نیاور، چرا که شرم‌ آور است که آبرو و شخصیت خود را به خاطر نان معامله کنی.

هوش مصنوعی: انسان برای به دست آوردن دانهٔ گندم بهشت، در عوض باید به نان جو روی بیاورد، ای کسی که به نان وابسته‌ای.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی، می‌توانی تمام نعمت‌ها و زیبایی‌های دنیا و هر چیزی را که حس می‌کنی، به دست بیاوری، فقط کافی است که کمی محبت و مهربانی خود را به دیگران نشان دهی.

هوش مصنوعی: به دل شراب بده، چون این تنها درمان آن است. نان را به سگ بده، زیرا به همین خاطر است که نان ارزشش را دارد.

هوش مصنوعی: اگر از سفره‌ی نعمت خدا خورده‌ای، دیگر چه جای نگرانی از کمبود غذا یا نان داری؟