غزل شمارهٔ ۱۱۲۱

هوش مصنوعی: ای عشق‌ورزان، ای عشق‌ورزان، من می‌توانم پیر را جوان کنم. ای تشنگان، ای تشنگان، من می‌توانم یک قطره را به دریا تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: ای جویندگان علم و حکمت، من کسی را که از تولد نابینا بوده است، در یک چشم بر هم زدن بینا می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرگاه شخصی به من نزدیک می‌شود و من او را می‌بینم، کلامش را شیرین و دلنشین مانند طوطی که شکر می‌خورد، برای او بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر نفس بدی کند، او را تنبه می‌کنم و اگر عقل مشکلی ایجاد کند، او را رسوا خواهم کرد.

هوش مصنوعی: من آدمی سرمست و مدهوش هستم که از راه حیرت و شگفتی به اینجا آمده‌ام. با خود جامی از وحدت و اتحاد دارم. از آن درِ خرابات و خرابکاری وارد شده‌ام تا در میکده، از دل خود دزدی کنم و چیزهای ارزشمند را به دست آورم.

هوش مصنوعی: من پروانه‌ای هستم که دور شمع می‌چرخم و جزء جمعیت او هستم. عاشقانه‌ای در گلستان می‌زنم و از عشق به گل‌ها غوغایی به پا می‌کنم.

هوش مصنوعی: صدایی از مکان‌های نامعلوم شنیده شد که می‌گفت: ای آقازاده آخر زمان، از هر دو عالم پنهان شو تا بتوانم خودم را به تو نشان دهم.