غزل شمارهٔ ۱۱۴۳

هوش مصنوعی: ما بی‌آنکه به وداع بپردازیم، به سفر رفتیم و دل را از اینجا برداشتیم، گویی که هنوز نیامده، رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: این جهان گویی فقط یک خیال است و ما آن را به اشتباه واقعیت می‌پنداریم، در حالی که وجودش و عدمش از هم جدا نیست.

هوش مصنوعی: ما سال‌ها در دشت دوستداران، عشق و محبت را کاشتیم.

هوش مصنوعی: مدتی به تصور یک تصویر از او در ذهنمان مشغول بودیم و آن را بر روی چشمانمان نقش زدیم.

هوش مصنوعی: در نهایت متوجه شدیم که آن خیال تنها یک تصویر بود و بنابراین آن تصویر را کنار گذاشتیم.

هوش مصنوعی: در محفل بي‌خبری و دوری از دنیا زندگی می‌کنیم و به عشق چاله‌ای از فریب و غرور افتاده‌ایم.

هوش مصنوعی: زمانی که حضرت ابراهیم (خلیل الله) به نزد خداوند (نعمت الله) رسید، ما از مشکلات و مشکلاتی که داشتیم، رهایی پیدا کردیم.