غزل شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: خورشیدی که مانند ماه نقاب بر چهره دارد، در کنار درهای زیبا و دلپذیر به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: چشم‌های جهانی با نور او روشن است، پس سخن لطیفی است که باید خوب درک شود.

هوش مصنوعی: تصویر چهره‌اش را در ذهنم مجسم می‌کنم، گاهی در دنیای واقعیت و گاهی در عالم خواب.

هوش مصنوعی: شرابخانه‌ای که به تازگی به وجود آمده و در عین حال همیشگی است، مشغول نوشیدن باش و لحظات شاد را با دوستانت سپری کن.

هوش مصنوعی: نور آن ماهرو که مشاهده می‌کنی، در واقع تابش آفتاب است و نام او مهتاب است.

هوش مصنوعی: گفتم که سر مویی از زیبایی او دارم، اما برعکس، موهایش به قدری در هم پیچیده و جذاب است که من به آن حس حسادت می‌کنم.

هوش مصنوعی: نعمت خداوند علت‌ها و واسطه‌ها را کنار زد، زیرا این واسطه‌ها مانعی میان ما و نعمت‌ها هستند.