غزل شمارهٔ ۸۹۵

هوش مصنوعی: عمر ما در حال گذر است و افسوس که در این چنین وضعیتی سپری می‌شود. ای کاش خداوند عمری بهتر به ما عطا می‌کرد.

هوش مصنوعی: عمر خود را هدر می‌دهی و این بسیار تأسف‌آور است، زیرا دیگر برنمی‌گردد. عزیزم، زمان‌های گذشته هیچ‌گاه به دست نمی‌آید.

هوش مصنوعی: زندگی کوتاه است و باید هر لحظه را ارج نهاد، چون نمی‌توانیم همیشه در کنار هم باشیم و عمر ادامه نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: زندگی امروز خود را صرف نگرانی درباره فردا کردی، اما افسوس که فردا هم عمرت را به سر خواهد آورد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در این دنیا از دست بدهی، می‌توانی دوباره به دستش بیاوری، به جز عمرت که قابل بازگشت نیست.

هوش مصنوعی: غیر از ساقی و جام می، هیچ چیز دیگری ارزش ندارد و عمر هیچ دانایی صرف آن نمی‌شود.

هوش مصنوعی: زندگی را از نعمت‌های خدا بدان و تا زمانی که به شوق و شادی او پی نبری، از لذت‌های عمر خود بهره‌مند نخواهی شد.