غزل شمارهٔ ۱۲۷۷

هوش مصنوعی: من با جان و دل جام عشق تو را می‌نوشم و هیچ گاه درد تو را به چیزی نمی‌فروشم.

هوش مصنوعی: من از این به بعد از سر کوی تو نمی‌روم و تمام تلاشم را برای عشق تو به کار می‌گیرم.

هوش مصنوعی: ای محبوب، به صدای غم‌انگیز من گوش کن؛ این ناله از دل دلسوز من ناشی می‌شود. حالتی که دارم، برای جانم پر از شور و آشفتگی است.

هوش مصنوعی: عشق تو جان جهانی را به من هدیه داده و دل مرا ربوده است. پس هیچ چیزی را نگو، من در همین حالت سکوت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من خود را سید می‌دانم و تو جان منی، من بنده‌ای حلقه به گوش هستم.