غزل شمارهٔ ۸۳۳

هوش مصنوعی: ای تو که در هر کلامی عمق و وسعت داری، حتی اگر در هر گوشه‌ای از شهر دیگری باشی.

هوش مصنوعی: چشمی دارم که در آن تصاوییری زنده و جاری است، به طوری که در هر گوشه، جوی آب تازه‌ای دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: من عاشق و سرمست از شراب هستم و هر لحظه رنگ و بویی جدید از محبت و عشق را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در این دنیا وجودی ندارم و دنیای خاصی برای خودم ندارم؛ دنیا متعلق به توست و من به دنیای دیگری نیاز دارم.

هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق غرق شده، نعمت خداوند برای او دریایی دیگر است.