غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

هوش مصنوعی: دنیا و آخرت برای انسان‌های عاقل و آزاده ارزش چندانی ندارد؛ آن‌ها با کمترین چیزها می‌خواهند شاد زندگی کنند، و به همین خاطر، حتی اگر کم باشد، برایشان اهمیت زیادی دارد. عشق و جانشان را هم به چیزهای کم و ناچیز نمی‌فروشند.

هوش مصنوعی: عشق را با تمام وجود خریده‌ایم و برای آن نه تنها جان‌های خود را تقدیم کرده‌ایم، بلکه به خاطر آن به اندازهٔ کمی از بهشت گذشتیم و فراموش کردیم که ارزش این کار بسیار فراتر از آن چیزی است که به دست آورده‌ایم.

هوش مصنوعی: اگر کسی عشق حقیقی را داشته باشد، ثروت و دارایی‌های مادی نمی‌توانند ارزش واقعی او را مشخص کنند. حتی اگر بر سر مال و ثروت زیادی مثل قارون باشند، محبت و عشق از اینها مهم‌تر است. به عبارت دیگر، ارزش آدمی به محبت و عشقش است، نه به دارایی‌هایش.

هوش مصنوعی: ما از درد و غم خود راضی هستیم و به آن عادت کرده‌ایم، پس به چه کارمان می‌آید درمانی که به ما کمک نکند. در واقع، خود درد ما، درمان ما نیز هست.

هوش مصنوعی: ای عقل، تو که می‌فروشی دانش را و به تو نشان می‌دهند که گندم است، در حالی که تنها کاه است. و کاه هم به وفور وجود دارد و با نصف قیمت یکی دو جو به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: انگار که خرمن عبادتم بسیار است، ولی ارزش آن برای دوستانم به اندازه‌ی نیم جو هم نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ما بندگان خدا هستیم و سید و رهبر ما نعمت الله است؛ در جایی که حتی بنده محبوب به اندازه نیم جو هم پیدا نمی‌شود.