غزل شمارهٔ ۴۷۵

هوش مصنوعی: خداوند درهای رحمتش را به سوی ما گشوده است.

هوش مصنوعی: در خزانهٔ هستی، دروازه‌ای به روی گدایان و نیازمندان گشوده شده است.

هوش مصنوعی: دست ما را به گنجینه‌ای ارزشمند نشان داد و چشم‌هامان را به حقیقتی عمیق گشود.

هوش مصنوعی: اگر درب‌های زندگی به روی غریبه‌ها بسته شود، همه درها به روی آشناها باز خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر در صومعه را ببندند، چه اهمیتی دارد؟ اکنون در میخانه را باز کردند.

هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به روشن شدن رازهای عالم و سکوت پرده‌داری که بر دنیا حاکم است اشاره دارد. گویا در اینجا ما به حقیقتی که در پس این پرده‌ها نهفته است دست می‌یابیم و معماهای زندگی برایمان روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: مشکلاتی که وجود داشت، چشمان ما را به دیدار آن شخص باز کرد و مانند حلوا شیرین شد.

هوش مصنوعی: روح ما به دنیای محدود وابسته بود که ناگهان یک تغییر، باعث آزادی و رهایی ما شد.

هوش مصنوعی: به این توجه کن که آقایی ما در به روی این بندهٔ نیازمند گشوده شده است.