غزل شمارهٔ ۱۱۶۳

هوش مصنوعی: ما به چشمان زیبای محبوب‌مان عشق می‌ورزیم و از به هم ریختگی موهایش آرامش‌مان را از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در حالتی شاداب و مستی ناشی از عشق هستیم، چشمانمان خواب‌آلود و پر از التهاب است.

هوش مصنوعی: من مانند آینه‌ای شفاف و روشن هستم که نور خورشید بدون کدورت را منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: ما محور و منبع کائنات هستیم، هرچند که تنها به یک نقطه توجه کنیم.

هوش مصنوعی: هر بار که از خود خارج می‌شویم و نفس می‌کشیم، روحی از خود به دنیای دیگر می‌دهیم.

هوش مصنوعی: در هر دو جهان، تنها یک چیز باقی است و آن هم این است که همه چیز به صورت تصویر یا شکل است.

هوش مصنوعی: یک نوشیدنی وجود دارد و هزاران جام برای آن است. همه ما یک هستیم حتی اگر به ظاهر هزار نفر باشیم.

هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی توصیف شده که پرنده‌ای اسطوره‌ای به نام سیمرغ به دنبال رسیدن به جایی بلند و خاص است که نمادی از نزدیکی و اتحاد با معشوق است. این پرنده، همانند پرنده‌ای دیگر، در فضایی زیبا و دلپذیر از عشق و دوستی پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: بیدار هستیم، اما در فضایی زندگیم که دور از این حس و حال هست. با این حال، از آن عبور می‌کنیم.

هوش مصنوعی: زمانی که به حقیقت عشق رسیدیم، در هر ویژگی و صفتی دمی بیرون می‌زنیم.

هوش مصنوعی: به درک رازهای نعمت‌های خداوند بپرداز و ببین چگونه می‌توانیم این نعمت‌ها را به وضوح درک کنیم.