غزل شمارهٔ ۱۲۴۵

چشم من شد به نور او روشن

نظری کن به نور او در من

هر خیالی که نقش می بندم

بود آن یوسفی و پیراهن

جام گیتی نما به دست آور

تا نماید تو را به تو روشن

کنج میخانه جنت الماویست

خوش بهشتیست گر کنی مسکن

دست ساقی ما بگیر و ببوس

سرخود را به پای او افکن

عاشق مست چون سخن گوید

عقل مخمور می شود الکن

گر تو هستی محب سید ما

دل رند شکسته را مشکن

چشم من شد به نور او روشن

نظری کن به نور او در من

هوش مصنوعی: چشم من به روشنایی او روشن شده است، نگاهی به نور او در وجود من بینداز.

هر خیالی که نقش می بندم

بود آن یوسفی و پیراهن

هوش مصنوعی: هر تصوری که به تصویر می‌کشم، همچون یوسف و لباسش است.

جام گیتی نما به دست آور

تا نماید تو را به تو روشن

هوش مصنوعی: برای درک بهتر خود و جهان، تلاش کن تا به حقیقت و واقعیت‌های بزرگتر دست یابی و با این دستاورد، آگاهی و روشنی بیشتری درباره‌ی خودت پیدا کنی.

کنج میخانه جنت الماویست

خوش بهشتیست گر کنی مسکن

هوش مصنوعی: در گوشه‌ی میخانه، جایی شاداب و دلپذیر است، و اگر در آن‌جا سکنی گزینی، بهشت را تجربه خواهی کرد.

دست ساقی ما بگیر و ببوس

سرخود را به پای او افکن

هوش مصنوعی: دست ساقی را بگیر و ببوس، و سر خود را به پای او بیفکن.

عاشق مست چون سخن گوید

عقل مخمور می شود الکن

هوش مصنوعی: عشق موجب می‌شود که عاشق، در هنگام سخن گفتن، به حالت مستی بیفتد و باعث شود عقل و درک او از کار بیفتد و نتواند درست و مفهومی صحبت کند.

گر تو هستی محب سید ما

دل رند شکسته را مشکن

هوش مصنوعی: اگر تو به دوستی سید ما پایبند هستی، دل شکسته‌ی عاشق را بیشتر نشکن.