غزل شمارهٔ ۱۲۶۸

هوش مصنوعی: من به خاطر او زنده‌ام، تو نیز به خاطر او زنده‌ای. اما زندگی‌ام به این شکل، مانند او نیست.

هوش مصنوعی: آب حیات معرفت را بنوش تا مانند خضر همیشه زنده بمانی و از زندگی جاویدان بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: چهره و تصویری که در نظر می‌آید مانند تصوری است که در ذهن دارد و نشانی از او بر چشمانش است.

هوش مصنوعی: ساقی ما در حال مستی است و جام شراب را در دست دارد، در جایی که عشق و جان عاشقان در جستجوی حقیقت قرار دارد.

هوش مصنوعی: موج و دریا در نظر ما تفاوتی ندارند؛ هر دو نشان‌دهنده یک حقیقت هستند که در اشکال مختلف خود را نمایش می‌دهند.

هوش مصنوعی: همهٔ چیزها نشانه‌ای از وجود او هستند، هرچند خود او نه نامی دارد و نه نشانی.

هوش مصنوعی: سخن سید حیات، روح و جان ماست، بنابراین این کلام در دل و وجود ما جاری است.