غزل شمارهٔ ۱۰۸۰

هوش مصنوعی: در اینجا گویا فردی به حالتی نشسته که مست است و در این حالت از انتقاد یا ملامت نمی‌هراسد. او به طور کلی به سلامتی خود نیز اهمیت نمی‌دهد و فقط در آن حالت مستی غرق شده است و نگرانی درباره نظرات دیگران ندارد.

هوش مصنوعی: عقل به من توصیه می‌کند که از عشق دست بکشم، اما عشق مرا وابسته و دل‌باخته کرده است. من به این وابستگی اهمیت بیشتری می‌دهم و از نصیحت عقل غافل هستم.

هوش مصنوعی: در بزم من، ساقی عشق او را می‌پرستم و از شراب شادیش می‌نوشم، و از این بابت هیچ نگرانی یا پشیمانی ندارم.

هوش مصنوعی: شراب زلالی که عاشقان می‌نوشند، برای من درد و رنجی است که با آن دست و پنجه نرم می‌کنم. همین شراب، درمان من است تا روزی که از دنیا بروم.

هوش مصنوعی: چهرهٔ بی رنگ و اشک‌هایم نشان‌دهندهٔ وضعیت من هستند. اگر تو از حال من آگاهی نداری، بهتر است به نشانه‌هایم نگاه کنی.

هوش مصنوعی: لباس زهد و پرهیزکاری بر تنم زیبا نمی‌آید، ای عالم؛ لباس عشق است که راست به قامت و قد من می‌آید.

هوش مصنوعی: من بندهٔ پادشاهی هستم که نعمتهایش بی‌نظیر است، در دو جهان کجا می‌توان خوش‌تر از این کرامت و بزرگواری یافت؟