غزل شمارهٔ ۹۵۸

هوش مصنوعی: در خواب آرامش، تصویر زیبای چهره‌اش به ذهن خطور می‌کند و نوری که از نگاهش می‌تابد، آن تصویر را زنده‌تر و روشن‌تر می‌سازد.

هوش مصنوعی: چشم من هنگامی که به چهره او می‌نگرد، از روشنایی ظاهری او پرنور می‌شود و هر گاه تصوری از صورتش در ذهنم می‌آید، احساس روشنی و روشنی خاصی می‌کنم.

هوش مصنوعی: تجسم چهره او را بر چشمان خود می‌نویسم؛ در جایی دیگر نمی‌توانم تصویر خیالش را به تصویر کشم.

هوش مصنوعی: همیشه تصویر او را در ذهنم می‌سازم، اما این تصویر به طور مداوم تغییر می‌کند و نمی‌تواند ثابت بماند.

هوش مصنوعی: هر لحظه، تصویری از او را در ذهنم مجسم می‌کنم و هر بار که به آن فکر می‌کنم، قلبم به عشقش می‌تپد.

هوش مصنوعی: هرگز به فکر کسی جز او نمی‌افتم، زیرا وقتی او را می‌بینم، تمام تصوراتم فقط معطوف به او می‌شود.

هوش مصنوعی: به نعمت‌های خداوند نگاه کن و با دیدی عمیق‌تر به حقیقت آن‌ها بپرداز. زیرا مانند نوری که در تاریکی می‌درخشد، معانی واقعی این نعمت‌ها در ذهن و خیال تو شکل می‌گیرند.