غزل شمارهٔ ۱۰۴۶

هوش مصنوعی: هر لحظه از آتش عشق دل، جانم را مانند شمع می‌سوزانم و همچون پروانه به خاطر عشق به سوی آن می‌آیم و در آغوش آن فرو می‌روم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مجلس عاشقان را مانند شمع روشن و گرم کنم، به طوری که از سر تا پا جانم بسوزد و این برایم لذت‌بخش‌تر باشد.

هوش مصنوعی: من که عاشق تو هستم، اگر تو یک لحظه به من توجه کنی، دوباره شاد و خوشحال می‌شوم و زندگی را از نو آغاز می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر برکت و نعمت نزدیکی تو نصیبم شود، قلبی که فدای تو کرده‌ام و جانم را به پای تو داده‌ام، در آغوش می‌گیرم.

هوش مصنوعی: اگر میان من و تو حریفی وجود دارد، ای جان عزیز، تو حکم کن که من این حجاب را از میان بردارم و به تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: مدتی است که در مسیر عقل و خرد قدم می‌زنم، اما اکنون زمان آن رسیده که از عشق تو مسیر دیگری را انتخاب کنم.

هوش مصنوعی: من همچون یک سید به میخانه می‌روم و این زهد ظاهری و ریاکارانه را رها می‌کنم.