غزل شمارهٔ ۱۱۱۷

هوش مصنوعی: من نگاهی می‌کنم و زیبایی خدا را در چهره آن معشوق می‌بینم، اما در چهره‌ای که خود را می‌آراید و به تظاهر می‌پردازد، فقط فریب و ریا را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به زیبایی او نگاه می‌کنم و در اوجم می‌توانم روح و جان را ببینم، و از کمال او همه جا نشانه‌های مهربانی و وفاداری را می‌یابم.

هوش مصنوعی: من به خودم نگاه نمی‌کنم تا بفهمی که خدا چه ساختاری را خلق کرده؛ بلکه من خلاقیت خدا را در خود خدا می‌بینم.

هوش مصنوعی: من هرگز از زیبایی و لطافت او سخن نمی‌گویم، حتی اگر دچار مشکلات و دردسرهایی به خاطر آن باشم.

هوش مصنوعی: مردم در اطراف ما به شدت دچار درد و رنج هستند و هر جا که نگاه می‌کنم، نشانه‌های عمیق مشکلات و ناامیدی را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به نوعی به یکی از کسانی تبدیل شده‌ام که در گوشه‌ای از زندگی خود به تفکر و خودشناسی مشغول‌اند، به همین دلیل توانسته‌ام روح و باطن خود را پاک و روشن ببینم.

هوش مصنوعی: روح سید، به وضوح، درخشش معشوق را نشان می‌دهد. عشق به خوبی می‌داند که از کجا شروع می‌شود و تا کجا ادامه دارد.