غزل شمارهٔ ۱۰۶۱

هوش مصنوعی: من در مقام پادشاهی زندگی می‌کنم تا همیشه بنده‌ام در خدمت و بندگی پایدار باشد.

هوش مصنوعی: مرا عشق او مانند آفتاب روشن کرده است و من همچون ماهی هستم که درخشش و نور افشانی دارم.

هوش مصنوعی: در دل فضای دلپذیر گلستان، با لبخند به غنچه‌های شادابی نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: چون بادی به زمین بوزد، من هم خود را بر خاک نهاده‌ام.

هوش مصنوعی: برای عشق محبوبم جانم را فدای او کرده‌ام و تا پایان عمر به خاطر لطف و محبتی که از او دریافت کرده‌ام، احساس شرمندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر اشاره دارد به اینکه دوست دارد همه اهل دل و رندها در میخانه‌ها و محافل خوشگذران شوند و او خود منتظر است تا به آن‌ها بپیوندد و از شور و حال آن‌ها بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: ای ساقی، در مجلس وحدت ما، من خود را بنده‌ی سرمست و خوشحال تو می‌دانم.