غزل شمارهٔ ۱۰۳۶

هوش مصنوعی: چهره زیبای محبوبم به قدری درخشان است که دیدگان مرا مجذوب خود کرده است. من با محبت و عشق، دستم را در دستان او می‌گذارم.

هوش مصنوعی: سید من، ساقی اهل نوشیدنی‌هاست و من در حالتی مست و خراب، در جمع افرادی که در حال نوشیدن هستند، به او احترام می‌گذارم.

هوش مصنوعی: هنگامی که به زیبایی و معصومیت موی معشوقان می‌اندیشم، می‌خواهم که هر کس که بخواهد، یک تار موی او را بشکند، اما من دلم می‌خواهد که زلف او همیشه intact و زیبا بماند.

هوش مصنوعی: هر کسی که می‌خواهد درباره سر سید صحبت کند، می‌تواند از من بپرسد؛ زیرا من از وضعیت او، چه در حالت وجود و چه در حالت عدم، آگاه هستم.

هوش مصنوعی: عشق سید در قلب من جا گرفت، مانند یک پادشاه که بر تخت سلطنت نشسته است. من از جان و دل برای او بلند شدم و به احترام او نشستم.

هوش مصنوعی: عاشقان در حال نشئه و سرمستی هستند، زیرا از شراب عشق او سیراب می‌شوند. من هم به جمع این سرمستان ملحق شده‌ام و به شدت تحت تأثیر او هستم.

هوش مصنوعی: خداوند نعمت‌هایش را به گونه‌ای زیبا و خیالی به تصویر می‌کشد، و چنین تصویرهای خیالی، شیرازه و قوام زندگی من را فراهم کرده است.