غزل شمارهٔ ۴۱۰

هوش مصنوعی: محبت خالق باعث شد که من روشن بشوم و روزی‌دهنده نیز روزی بندگان را مهیا ساخت.

هوش مصنوعی: اینطور که بدن به وجود آمد، من نیز مانند جان در آن حرکت و زندگی می‌بخشم.

هوش مصنوعی: ساقی حکم کرد که من در میخانه به سر ببرم و فضایی را برای عاشقان فراهم آورد.

هوش مصنوعی: به زیبایی خودم آراسته شدم و یار دلم را به بیداری و هوشیاری واداشت.

هوش مصنوعی: زندگی و نعمت‌های دنیوی و اخروی را به من عطا کرده‌اند و من از عمق مسائل و واقعیت‌های زندگی آگاهی دارم.

هوش مصنوعی: من در عشق ورزیدن به درجه‌ای رسیدم که خودم به محبوب تبدیل شدم، هرچند که قبلاً وضعیت دیگری داشتم و عشق، مرا از آن حالت به اینجا رساند.

هوش مصنوعی: خداوند با نعمت‌هایش، مرا به خود مختص کرد و به واسطه‌ی وجود سید، به روح و جانم حیات بخشید.