غزل شمارهٔ ۹۵۹

هوش مصنوعی: ساقی در حال رفتن بود و دلاک‌ها با جام‌های شراب در دستانشان در جلو قرار داشتند و مستان نیز در پیش رو بودند.

هوش مصنوعی: تصمیم گرفته‌ام که به جایی بروم که عاشقان و دوستداران می در آنجا گرد آمده‌اند.

هوش مصنوعی: مستان به طور مداوم و پرشور فریاد می‌زدند و حال و هوای شاد و سرمستیشان در برابر چشم همگان نمایان بود.

هوش مصنوعی: اگر در حال مستی صدای بلندی کردی، لحظه‌ای مهربانی کردی و فزونی نشان دادی.

هوش مصنوعی: زمانی که عمر گرانبها و عزیز آدمی از دست می‌رود، همچون روحی که از تن جدا می‌شود، او نیز از زندگی و وجودش رخت برمی‌بندد.

هوش مصنوعی: در فضایی که او به میهمانی دعوت کرده، نه ساز چنگی در حال نواختن است و نه در آن شلوغی، موهای پریشان او جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: ای جان من، این درد را به جان بخر و تحمل کن تا اینکه درمان واقعی و شفاف را در دسترس تو قرار گیرد.

هوش مصنوعی: خضر، شخصیت افسانه‌ای که به دانش و جاودانگی معروف است، به دنبال ساقی ما رفته و در حال نوشیدن آب حیات است. این نشان دهنده‌ی حقیقتی است که زندگی و جوانی ابدی در دست ساقی ماست.

هوش مصنوعی: دختر زیبا به آرامی و با حالتی شاداب می‌رود و در بین دوستان و همراهانش، نشانه‌ای از سرخوشی و شادی دارد. نعمت‌الله و دوستانش نیز در این حال و هوا به سر می‌برند.