غزل شمارهٔ ۱۲۳۱

هوش مصنوعی: ای جان و عشق من، تو آرامش زندگی‌ام هستی و بدون تو، جانم هیچ آرامشی ندارد.

هوش مصنوعی: ایمان من به اندازه‌ای که باید در زندگی‌ام تاثیرگذار باشد، رونق و شکوفایی نداشته است، اگر نبودند زنجیرهای افکار من که از زیبایی‌های تو نشأت می‌گیرند.

هوش مصنوعی: گنج واقعی تو در دل ویران من نهفته است. اگر به دنبال گنج هستی، باید در دل ویران من بگردی.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از میخانه، مشغول نوشیدن شراب هستی و از لذت آن بهره‌مند می‌شوی. اگر شوق و ذوق ما را داری، دعوت می‌کنم که به جمع مستان بپیوندی.

هوش مصنوعی: من از درد و نگرانی تو به شدت رنج می‌برم و این مشکل به شدت زندگی‌ام را تحت تاثیر قرار داده است. من دردی کشیده‌ام که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و این وضعیت به شدت مرا آزار می‌دهد.

هوش مصنوعی: ساقی، من به قدری مست و شاداب هستم که میخانه را تحت تأثیر قرار داده‌ام. دیگر زاهد خمود و پرهیزکار در این جهان نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: در دنیای امروز، بزرگ‌ترین و محترم‌ترین شخصیت‌ها نزد عارفان، کسی است که به عنوان مشرف و بزرگ این جمع شناخته می‌شود و او سرور و رهبر من است.