غزل شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: ما همچون صدف و گوهر هستیم و دریا و حباب آب نیز مشابه وضعیت ما هستند؛ جوهر واقعی ما را باید در عمق دریا جستجو کرد.

هوش مصنوعی: به آرامی پا به این دریا بگذار و با دقت به چهره‌ ما در آب نگاه کن.

هوش مصنوعی: در محفل عشق، عاشقان شاد و سرمست از شراب هستند و خوشی را با یکدیگر تقسیم می‌کنند.

هوش مصنوعی: در کنار دکان می فروشی، رندانه و بی‌دلیل، شخصی نشسته است.

هوش مصنوعی: خورشید نوری را به ماه تاباند که باعث شد او درخشندگی خاصی داشته باشد و به همین خاطر به او نام مهتاب داده‌اند.

هوش مصنوعی: چشم خیال ما چیزهایی را به وضوح می‌بیند، اگر تو خواب آن خیالات را دیده باشی.

هوش مصنوعی: نعمت‌های خداوند، بخشش‌های آقا و سرور ماست که او بدون هیچ چشم‌داشتی به ما می‌دهد.