غزل شمارهٔ ۹

هوش مصنوعی: از آغاز تا همیشه، معشوقم صدایم کرده است، اما من همیشه از او محروم مانده‌ام.

هوش مصنوعی: من به هیچ‌کس جز او توجه نکردم، و او به خوبی می‌داند که چه کسی هستم.

هوش مصنوعی: در نهایت، ممکن است به مقام بالایی دست پیدا کنم، حتی اگر این مسیر من را به خاک و زمین بکشاند.

هوش مصنوعی: من دیگر نمی‌خواهم مسگر (معنی: فلزکاری) کنم، تا زمانی که از خودم دور شود و در خودم غرق شوم.

هوش مصنوعی: من در هر لحظه و در هر شبانه‌روز به خاطر یاری که دارم، در این درگاه حضور دارم و می‌پرسیدم که چه کسی می‌تواند مرا از اینجا دور کند.

هوش مصنوعی: مردم مانند درختانی هستند که میوه‌های خوشمزه‌ای از من می‌گیرند و از وجود من بهره‌مند می‌شوند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در دنیا نمی‌تواند به درستی نعمت‌های خداوند را بشناسد، تنها خداوند است که به حال من واقف است و از نعمت‌هایش آگاه است.