غزل شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: به دل خود دنیا را ندهی چون آن هیچ و پوچ است. در حقیقت، دنیای مادی هیچ ارزشی ندارد و آنچه در این دنیا وجود دارد، در واقع هیچ است.

هوش مصنوعی: هر کسی که دانش دارد اما ثروتی ندارد، نزد نادانان هیچ ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: ای آقا، چه کار می‌توانی با واژه‌های تکی بکنی؟ در این میان، غیر از واژه‌های تکی هیچ چیزی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای کسی که می‌گویی به دنبالش هستم، او بی‌نشان است و آن نشانه‌ای که از او می‌جویی، هیچ معنا و ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: لطف و زیبایی درخواست تو از چیزهایی که ظاهرشان معنا ندارد، به گونه‌ای است که همه‌ی توضیحات و بیانات بی‌فایده به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: به دنبال زن نرو، زیرا مانند دنیا، شکل‌های مختلف و متغیری دارد که هیچ‌کدام واقعی نیستند.

هوش مصنوعی: ذوق خیالی که در ذهن داریم به اندازه‌ای رضایت‌بخش نیست که بخواهیم از آن لذت ببریم، و فکر و خیال عاقلان نیز چیزی جز پیش‌گویی‌های بی‌اساس نیست.

هوش مصنوعی: مقام زهد و پارسایی برای ما آسان است، در حالی که لذت و عشق به بدکاران هیچ ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: به جز از زندگی ما که مختص کسانی است که عاشقانه و با شور و شوق زندگی می‌کنند، چیز دیگری برای رندان و عاشقان ارزش ندارد.