غزل شمارهٔ ۱۱۹

هوش مصنوعی: من از درد و رنجی که دارم در روز و شب از عشق پرهیجان هستم و در این حالتی که دارم همیشه در حال غوغای عاطفی هستم.

هوش مصنوعی: اگر مرا بزنند، مثل نی نالان می‌شوم در روز، و اگر مرا رها کنند، ساکت می‌مانم در طول روز و شب.

هوش مصنوعی: در مکان‌های شلوغ و پر از عرق و مشروبات، هر روز و هر شب، در حال نوشیدن و همراهی با دیگران هستم.

هوش مصنوعی: هر شب با وجود او آرامشی دارم و در دنیای او همچون نوشیدن شرابی زیبا می‌گذرانم. روز و شب برایم خالی نیست و همواره در فکر و یاد او هستم.

هوش مصنوعی: از آتش عشق او مانند یک می‌فروش در درون خود همیشه در حال جوش و خروش هستم، چه روز باشد و چه شب.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در این دنیا به من نشان داده شود، من هم همان را نمایش می‌دهم و هر چیزی که پوشیده شود، من هم تلاش می‌کنم آن را پنهان کنم، چه در روز و چه در شب.

هوش مصنوعی: سید من، عشق است و من در خدمت او همچون بنده‌ای مطیع و فداکار هستم، در طول روز و شب.