غزل شمارهٔ ۸۱۸

هوش مصنوعی: به یک نگاه به چشم‌های شگفت‌انگیز ما توجه کن؛ اگر ذوق و شوقی داری، به این دریا زل بزن.

هوش مصنوعی: اگر سر را پایین بگذاری، فقط سایه‌ات را می‌بینی. اما اگر بخواهی آفتاب را ببینی، باید به بالای خود نگاه کنی.

هوش مصنوعی: چشم ما به نور او روشن است؛ نور او را با چشم بینا ببین.

هوش مصنوعی: ما در کنار میخانه به عشق مستی افتاده‌ایم، خوشحال می‌شویم که تو را ببینیم و لحظه‌مان را با تو تقسیم کنیم.

هوش مصنوعی: خزانه‌دار واقعی را در دل خود جستجو کن، زیرا ثروت و گنج واقعی در درون وجود تو نهفته است. به جای جستجوی او در دنیای بیرون، به عمق وجودت نگاه کن، چرا که آنجا سرمایه‌های ارزشمندی وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که می‌بینی، نشانگر اسم‌های خداوند است. تو باید این موارد را به دقت مشاهده کنی و به نام‌های او توجه کنی.

هوش مصنوعی: این بیت اشاره به یک عارف دارد که در حال تماشا و درک عمیق‌تری از وجود یک بنده خاص و یکتاست. او به حالت سرمستی و مستانه‌ای نگاه می‌کند و مولفه‌های بی‌نظیر و کم‌نظیر این بنده را مورد توجه قرار می‌دهد. در اینجا، الوهیت و uniqueness آن بنده باعث جلب توجه عارف شده است.