غزل شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: عقل هرچند که حاکم و راهنمای دل ماست، اما عشق مانند یک پادشاه است که در مقابل این حاکم ناتوانی قرار دارد.

هوش مصنوعی: عشق در قلب نشسته و بر آن حاکمیت دارد، اما این پادشاه و تخت او کجاست و چه جایی برای خود دارد؟

هوش مصنوعی: هر آنچه که وجود دارد، تنها اوست که دارنده و حاکم بر جهان و آخرت است.

هوش مصنوعی: دریا، امواج، حباب‌ها و جو در حال حاضر در آب هستند و در نهایت هر چیزی که وجود دارد، از ما ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: در خیابان عشق او، کسی نشسته است که به اندازه‌ی ما از همه چیز دست کشیده و رفته است.

هوش مصنوعی: خورشید وجود دارد و به آن ماه می‌گویند، نوری است که مانند نور چشم در دیدگان ما نمایان است.

هوش مصنوعی: عشق او را به اوج و عرش رسانید، و این بلایی که او بر سرم آورد، از همان عشق ناشی شد.

هوش مصنوعی: هر کسی که دل به زیبایی‌های او داده، سرش شبیه دیگی پر از جوش و شور و هیجان است.

هوش مصنوعی: خداوند نعمت و برکت را برای افرادی که دارای دل‌های پاک و عاشقانه هستند فراهم کرد و فضایی برای گردهمایی آنان به وجود آورد.