غزل شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: عشق او فرمانروای روح و دل ماست؛ چنین پادشاه و چنین سرزمین با چه کسی است؟

هوش مصنوعی: ای عزیز، پادشاهی که بر همه‌ی سرزمین‌ها حکومت می‌کند، در برابر این سلطان درویشان و تهیدستان، تنها یک گدا به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: با وجود او هیچ موجودی معنی ندارد و اگر تو بگویی که وجود دارد، این کاملاً اشتباه است.

هوش مصنوعی: ما مستان بی‌خبر از خود هستیم و با ساقی خود مشغولیم؛ در این دنیا هیچ‌کس به رندی و شیطنت ما نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق او رنج و درد را چشیده‌ایم و همین درد عشق او برای ما مایه‌ی آرامش و درمان است.

هوش مصنوعی: محفل عشق پر از شوری است و ما غرق در لذت آن هستیم، گواهی که در این میخانه داریم، در اختیار ماست.

هوش مصنوعی: نعمت خداوند در تمام جهان یکسان است و از این رو، او سرور و بزرگ همه عالم به شمار می‌آید.