غزل شمارهٔ ۲۶۷

هوش مصنوعی: خورشید شادی نمایان شد و شب پنهان گشت، مانند اینکه روز روشنی پیدا شد.

هوش مصنوعی: چشم ما به آرامی اشک ریخت و به تدریج این اشک‌ها جمع شده و به دریا تبدیل شدند.

هوش مصنوعی: در میان هزار آینه، یک تصویر از یک شخص ظاهر شد که او به هزار نام شناخته می‌شود.

هوش مصنوعی: دل ما هرچقدر هم که دنبال عشق و دلبر گشت، هیچ کسی جز آن معشوق را نیافت.

هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق به حالتی بی‌تاب و بی‌خبر درآمده، در محیطی پر شور و در حال خوش‌گذرانی خود را رها می‌کند.

هوش مصنوعی: آن کسی که بر همه چیز تسلط داشت، خود به ما مراجعه کرد و در برابر ما تسلیم شد.

هوش مصنوعی: هیچ کسی به مانند ما که در جستجوی عشق و حقیقت هستیم، در حالتی از شیدایی و مستی به دنبالش نرفته است، هرچقدر هم که به دور و نزدیک بگردد.

هوش مصنوعی: عقل در اطراف میخانه پرسه می‌زد و متوجه شد که مستی ما از در ورودی خارج شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که نعمت الهی آشکار شد، شکل و معنا به طور همزمان آماده شدند.