غزل شمارهٔ ۱۳۷۸

هوش مصنوعی: به آینه نگاه کن تا ببینی که چطور حضور جان و محبوب در برابر تو نشسته و باعث خوشحالیت می‌شود.

هوش مصنوعی: در تمام جهان غیر از یک حقیقت، چیزی نیست و این دوگانگی که میان ما و تو ایجاد شده، تنها ناشی از خود ماست.

هوش مصنوعی: اشک‌های ما در همه جا ریخته شده‌اند؛ اگر به دنبال حفظ آبرو هستی، به ما مراجعه کن.

هوش مصنوعی: اگر من فقط یک لحظه به میخانه بروم، دیگر برایم هیچ چیز به اندازه جام و سبو اهمیت نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: ما آنقدر به هم نزدیک شده‌ایم که حتی یک تار مو هم نمی‌تواند فاصله‌امان را از هم جدا کند.

هوش مصنوعی: در این دنیا و آن دنیا فقط یک حقیقت وجود دارد، اما کسی که بینا است این حقیقت را به صورت دوگانه مشاهده می‌کند.

هوش مصنوعی: نعمت الله سرمست و شاداب، در محله‌ی میخانه‌ها به دنبال ساقی در حال حرکت است و از سمتی به سمت دیگر می‌رود.