غزل شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که دل خود را به سرنوشت بسپارم و هر چه پیش بیاید بپذیرم. توجه کن که وقتی بخت من به من روی آورد، چه اتفاقاتی خواهد افتاد.

هوش مصنوعی: در هوای کسی که بوی معشوقش را حس کند، باد در هر خانه یاد او را به جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: هر کس که درد و غم را تجربه می‌کند و با آن روبه‌رو می‌شود، آرزو می‌کنم که همیشه زندگی‌اش پر از شادی و خوشحالی باشد.

هوش مصنوعی: اگر خانقاه ویران شود، نوشندگان شراب چه غمی دارند؟ آرزویم این است که همواره میکده پر رونق باشد و عمر رندان طولانی.

هوش مصنوعی: هر کس ریشه و اساس ندارد، نمی‌تواند هیچ پایه‌ای داشته باشد. عقل بدون اساس، مانند کاری بدون پایه، بی‌فایده و بی‌ثمر است.

هوش مصنوعی: دل از رفتار و حال مستی‌گذاران در گوشه‌ی صومعه به تنگ آمده است. خوشا به حال رندان و کسانی که در کوچه و محفل شراب‌نوشان شادمان هستند!

هوش مصنوعی: هرکس که بندهٔ سید باشد، من نیز بندهٔ او هستم و همیشه از غم‌ها آزاد و رها هستم.