غزل شمارهٔ ۶۵۵

هوش مصنوعی: هر کسی که در زندگی‌اش به طرز نادرستی رفتار کند، در نهایت هم پایان خوبی نخواهد داشت و در نهایت، اعمال خوب یا بدش را حتی به خود می‌برد.

هوش مصنوعی: فردی که دردی ندارد، نمی‌تواند طعم شفا را بچشد. تنها کسی که دردی دارد، می‌تواند احساس آرامش و درمان را درک کند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که خودت را روی آن بنا کرده‌ای، همان را هم باید به دوش بکشی. خواهی آن را با زهد و پارسایی بیافری و خواهی با بار مسئولیت و زحمت.

هوش مصنوعی: در این بیت به این اشاره می‌شود که فردی، از روی اطلاعی که از عیبی در شخصی فاسق داشت، خود به فساد و گناه کشیده می‌شود و در نتیجه به همان حالتی که او را معیوب کرده بود، دچار می‌شود. در واقع، آگاهی از ناپسندی‌های دیگران می‌تواند فرد را به سمت اعمال ناپسند هدایت کند.

هوش مصنوعی: نان شیراز را خورد و از نعمت آن سپاسگزاری نکرد، به همین دلیل در آب غرق شد.

هوش مصنوعی: هر کس به طبیعت و شایستگی‌های خود بر خواهد گشت، چه از قوم لر باشد چه از هر قوم دیگری.

هوش مصنوعی: هر کس که جان خود را به یاد خدا ببخشد، بدون شک زنده و جاودان خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر کسی که خود را از دیگران مستقل بداند و در هر شرایطی به خداوند توجه داشته باشد، باید همیشه در کنار او باشد.

هوش مصنوعی: کسی که از جام می بنوشد، مانند سید همیشه سرمست و شاداب است.