خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

حکیم نزاری » غزلیات

شمارهٔ ۱ : پاکا منّزها متعالی مهیمنا

شمارهٔ ۲ : کاش که من بودمی هم ره باد صبا

شمارهٔ ۳ : به آب توبه فرو شستم آتش صهبا

شمارهٔ ۴ : همت مجنون نکرد جز به حبیب التجا

شمارهٔ ۵ : دانی چه مصلحت را بل غاغ شد بخارا

شمارهٔ ۶ : توبه بشکستند ما را برسرجمع آشکارا

شمارهٔ ۷ : چو عکس لعل تو بر دیده بگذرد ما را

شمارهٔ ۸ : چو به ترک تاز بردی دل مستمند ما را

شمارهٔ ۹ : نه کسی که باز پرسد ز فراق یار ما را

شمارهٔ ۱۰ : گر هیچ دلی داری دریاب دل مارا

شمارهٔ ۱۱ : به سرنمی شود از روی شاهدان ما را

شمارهٔ ۱۲ : چنان به روی خود آشفته کرده‌ای ما را

شمارهٔ ۱۳ : چیست کز من یاد نآید هیچش آن محبوب را

شمارهٔ ۱۴ : از من چه شد که یاد نیامد حبیب را

شمارهٔ ۱۵ : عیبم مکن که دوست ندارم رقیب را

شمارهٔ ۱۶ : رفتم و دریافتم پیر خرابات را

شمارهٔ ۱۷ : برخیز ساقیا بده آب حیات را

شمارهٔ ۱۸ : دیر شد تا دوست می دارم ترا

شمارهٔ ۱۹ : گر تو نگویی به من من به که دانم ترا

شمارهٔ ۲۰ : ای با جفا در ساخته با ما نمی‌سازی چرا

شمارهٔ ۲۱ : شمع ما برخاست بنشان ای پسر مصباح را

شمارهٔ ۲۲ : از دست بدادم دل شوریده خود را

شمارهٔ ۲۳ : تشنه ام ساقی بیاور کاس را

شمارهٔ ۲۴ : ساقی ز بامداد روان کن کئوس را

شمارهٔ ۲۵ : ره نباشد در حریم عشق هر اوباش را

شمارهٔ ۲۶ : ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را

شمارهٔ ۲۷ : در عشق اعتبار منه صلح و جنگ را

شمارهٔ ۲۸ : ساقی بیار از بامداد آن آب آتش رنگ را

شمارهٔ ۲۹ : عشق پیدا می‌کند تنها مرا

شمارهٔ ۳۰ : مگر حبیب کند چاره، عن‌قریب مرا

شمارهٔ ۳۱ : تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا

شمارهٔ ۳۲ : تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مرا

شمارهٔ ۳۳ : یقینم که ضایع نماند مرا

شمارهٔ ۳۴ : بگویید ای مسلمانان که درمان چیست کارم را

شمارهٔ ۳۵ : برفت و بر سر آتش نشاند یار مرا

شمارهٔ ۳۶ : با یادِ دوستان ندهد هیچ کس مرا

شمارهٔ ۳۷ : خوشا مطالعه کردن جمالِ بستان را

شمارهٔ ۳۸ : می بیارید و به می تازه کنید ایمان را

شمارهٔ ۳۹ : زمانه باز جوان کرد پیرزالِ جهان را

شمارهٔ ۴۰ : به کام دل بدیدم خویشتن را

شمارهٔ ۴۱ : چه شود گر بپذیری من تر دامن را

شمارهٔ ۴۲ : طاقت بار ملامت نبود گردون را

شمارهٔ ۴۳ : به زیر طاق دو ابرو ساحرند او را

شمارهٔ ۴۴ : مگر صبا برساند سلام یارو را

شمارهٔ ۴۵ : وقتی ز ما یاد آمدی هر هفته‌یی آن ماه را

شمارهٔ ۴۶ : هرگز مه آزمای دگر آزموده را

شمارهٔ ۴۷ : کیست که چاره ای کند جانِ به لب رسیده را

شمارهٔ ۴۸ : ساقیَکِ ظریف من جامکِ آبگینه را

شمارهٔ ۴۹ : نظر از جانب ما کن زکات زندگانی را

شمارهٔ ۵۰ : اگر تو تازه کنی با من آشنایی را

شمارهٔ ۵۱ : خنک دلی که زمام رضا دهد به قضا

شمارهٔ ۵۲ : ما همانیم که بودیم و ز یادت به وفا

شمارهٔ ۵۳ : یارب به عفو توست امید نجات ما

شمارهٔ ۵۴ : ما برفتیم و تو دانی و دل غم خور ما

شمارهٔ ۵۵ : خیز ای غلام باده درافکن به جام ما

شمارهٔ ۵۶ : جای گنج است کنج خانهٔ ما

شمارهٔ ۵۷ : اگر آدم نیفتادی برون ازجنت مأوا

شمارهٔ ۵۸ : مرا دلی ست ز تیمار بی دلی در وا

شمارهٔ ۵۹ : کار ما بیرون شد از ساز و نوا

شمارهٔ ۶۰ : گذشت بر سرم از دست دل قیامت‌ها

شمارهٔ ۶۱ : بسیار عمرها و بسی روزگارها

شمارهٔ ۶۲ : جام پر جان کن بیاور ساقیا

شمارهٔ ۶۳ : در خرابات گدایان ز سر ناز میا

شمارهٔ ۶۴ : ای جانِ به لب رسیده بشتاب

شمارهٔ ۶۵ : در سِتر ابر چند توان داشت آفتاب

شمارهٔ ۶۶ : غذا چون کنم دردی از آفتاب

شمارهٔ ۶۷ : یاد آن شبها که بودی در کنارم آفتاب

شمارهٔ ۶۸ : دوش می دیدم که بودی در کنارم آفتاب

شمارهٔ ۶۹ : ای در نقاب حسن نهان کرده آفتاب

شمارهٔ ۷۰ : آدینه مست مرا دید محتسب خراب

شمارهٔ ۷۱ : خوش بود بر طلوع صبح شراب

شمارهٔ ۷۲ : روز برف است بیایید و بیارید شراب

شمارهٔ ۷۳ : وقف کردم هستی خود بر شراب

شمارهٔ ۷۴ : ای دلم با تو چو در شیشه ی شفاف شراب

شمارهٔ ۷۵ : راحت روح شاهدست و شراب

شمارهٔ ۷۶ : کاش برون آمدی یوسف ما از نقاب

شمارهٔ ۷۷ : ماه نو بنمود رخسار از نقاب

شمارهٔ ۷۸ : قیامت بر انگیخت ما را ز خواب

شمارهٔ ۷۹ : وقت خواب است بینداز بتا جامه ی خواب

شمارهٔ ۸۰ : دوش مرا حالتی روی نمودی عجب

شمارهٔ ۸۱ : مکن ملامتم ای شیخ اگر چه نیست ادب

شمارهٔ ۸۲ : مرا چو وصل تو تشریف بار داد امشب

شمارهٔ ۸۳ : دوش آمد بر سرم سرو خرامان نیمه شب

شمارهٔ ۸۴ : چو عشق پرده بر افکند و عقل شد محبوب

شمارهٔ ۸۵ : قیامت است سفر کردن از دیار حبیب

شمارهٔ ۸۶ : زهی قدر من گر وصال حبیب

شمارهٔ ۸۷ : بیمار عشق را چه مداوا کند طبیب

شمارهٔ ۸۸ : به وعده مده بیش از اینم فریب

شمارهٔ ۸۹ : ای شب هجران تو روز حسیب

شمارهٔ ۹۰ : ای باغبان سماع کن آواز عندلیب

شمارهٔ ۹۱ : ز من سرگشته در کویِ خرابات

شمارهٔ ۹۲ : چون لبت مصرکی خیزد نبات

شمارهٔ ۹۳ : یک بوسه زان دو شکَرِ شیرین تر از نبات

شمارهٔ ۹۴ : گرم زمانه دهد از بلای عشق نجات

شمارهٔ ۹۵ : ما را ز عشق کی بود ای دل به جانت نجات

شمارهٔ ۹۶ : صبح دم خیز من النوم الصّلات

شمارهٔ ۹۷ : چون دردمند به حیّ علی الصّلات

شمارهٔ ۹۸ : گر گذر کردی بتِ ما بر دیارِ سومنات

شمارهٔ ۹۹ : دوستان با جگرِ تشنه رسید آب حیات

شمارهٔ ۱۰۰ : یاد باد آن شب که خوش کردم شبت

شمارهٔ ۱۰۱ : دوش برقع ز روی باز انداخت

شمارهٔ ۱۰۲ : مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت

شمارهٔ ۱۰۳ : چه باشد ار دهدم روزگار چندان بخت

شمارهٔ ۱۰۴ : که دیده‌ای که چو من در فراق یار بسوخت

شمارهٔ ۱۰۵ : آتش سودای تو جانم بسوخت

شمارهٔ ۱۰۶ : تو را تا با تو باشد چون و چندت

شمارهٔ ۱۰۷ : همنشین درد باید شد چو درمان بایدت

شمارهٔ ۱۰۸ : دل ز دست غم مده گر شادمانی بایدت

شمارهٔ ۱۰۹ : کسی از تو مرا می دهد به وصل بشارت

شمارهٔ ۱۱۰ : هزار جان گرامی فدای خاک درت

شمارهٔ ۱۱۱ : دلم چو زلف پریشان دوست پر تاب است

شمارهٔ ۱۱۲ : کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب است

شمارهٔ ۱۱۳ : مثل تو را دوست داشتن نه صواب است

شمارهٔ ۱۱۴ : بوی خوشت همره باد صباست

شمارهٔ ۱۱۵ : عشق فرمانده موجودات است

شمارهٔ ۱۱۶ : ما را به روی دوست همه رنج راحت است

شمارهٔ ۱۱۷ : مرا شدن به تماشای یار مصلحت است

شمارهٔ ۱۱۸ : ای یار برشکسته از ما این چه عادت است

شمارهٔ ۱۱۹ : بر من شب فراق چو روز قیامت است

شمارهٔ ۱۲۰ : بر من چرا وساوس شیطان به قوت است

شمارهٔ ۱۲۱ : میروم سویِ خرابات که پیرم آنجاست

شمارهٔ ۱۲۲ : ای بهشتی به بهشت آی که رضوان اینجاست

شمارهٔ ۱۲۳ : از دلم هیچ خبر نیست ندانم که کجاست

شمارهٔ ۱۲۴ : هان کجایی که ز هجرانت قیامت برخاست

شمارهٔ ۱۲۵ : بس فتنه کز آن نگار برخاست

شمارهٔ ۱۲۶ : همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاست

شمارهٔ ۱۲۷ : قیامت آن زمان از خلق برخاست

شمارهٔ ۱۲۸ : آوازه آن جمال برخاست

شمارهٔ ۱۲۹ : باد از طرفِ شمال برخاست

شمارهٔ ۱۳۰ : دل ببردی و قیامت ز وجودم برخاست

شمارهٔ ۱۳۱ : یار باریک میان تا ز کنارم برخاست

شمارهٔ ۱۳۲ : سرو کشمر که سمر گشت ز بستان برخاست

شمارهٔ ۱۳۳ : به عهد حسن تو بس فتنه کز جهان برخاست

شمارهٔ ۱۳۴ : همین که از برم آن سرو سیم تن برخاست

شمارهٔ ۱۳۵ : همین که از برم آن سرو نازنین برخاست

شمارهٔ ۱۳۶ : این سرو خرامان ز گلستان که برخاست

شمارهٔ ۱۳۷ : چون جمله تویی بهانه برخاست

شمارهٔ ۱۳۸ : هرگزت روزی هوای ما نخاست

شمارهٔ ۱۳۹ : ندانسته بودی تو ای دوست راست

شمارهٔ ۱۴۰ : قاعدهٔ روزگار پرورش ناسزاست

شمارهٔ ۱۴۱ : عشق این است که ما راست دگرها هوس است

شمارهٔ ۱۴۲ : مشتاق روی دوست که حالش مشوش است

شمارهٔ ۱۴۳ : آه مِن حُبّکَ مِن حُبّکَ آه این چه قضاست

شمارهٔ ۱۴۴ : جز عشق پیشوا نکند هر که عاشق است

شمارهٔ ۱۴۵ : جهان در سایه خورشید عشق است

شمارهٔ ۱۴۶ : زبان بربسته ای با ما که جنگ است

شمارهٔ ۱۴۷ : می خور که بر اصحاب خرابات حلال است

شمارهٔ ۱۴۸ : هر کو نظرش به جاه و مال است

شمارهٔ ۱۴۹ : دل بی طاقتم از روی غمت چون خجل است

شمارهٔ ۱۵۰ : دل و جانم آنجا که جان و دل است

شمارهٔ ۱۵۱ : شاد باش ای دل دیوانه که دلبر با ماست

شمارهٔ ۱۵۲ : نکونامی و بدنامی کدام است

شمارهٔ ۱۵۳ : ره عاشقان سپردن نه به پای عقل عام است

شمارهٔ ۱۵۴ : مرا بی باده مستی بر دوام است

شمارهٔ ۱۵۵ : خوی ترکان همه مایل به جفا و ستم است

شمارهٔ ۱۵۶ : آفتاب خُلد روی یار ماست

شمارهٔ ۱۵۷ : دیر شد تا رسم قربان کیش ماست

شمارهٔ ۱۵۸ : یارب آن را که ز ما نیست خبر هیچ غم است

شمارهٔ ۱۵۹ : می بیارید که می داروی درد حکماست

شمارهٔ ۱۶۰ : تا دور آفرینش و تا عمر عالم است

شمارهٔ ۱۶۱ : آن را که در فراق صبوری مسلم است

شمارهٔ ۱۶۲ : هر که را جانی‌ست با جانان ماست

شمارهٔ ۱۶۳ : ابرِ نیسان دیده ی گریان ماست

شمارهٔ ۱۶۴ : جهان پرفتنه از جانانهٔ ماست

شمارهٔ ۱۶۵ : فراق دوستان کاری عظیم است

شمارهٔ ۱۶۶ : دریغ نیست وجودم که در عذاب الیم است

شمارهٔ ۱۶۷ : مرا جانانه ای نامهربان است

شمارهٔ ۱۶۸ : رمضان میرسد اینک دهم شعبان است

شمارهٔ ۱۶۹ : این تویی کت هوس باغ و سر بستان است

شمارهٔ ۱۷۰ : به قامت تو که تشویش سرو بستان است

شمارهٔ ۱۷۱ : مرا به دیدن تو اشتیاق چندان است

شمارهٔ ۱۷۲ : اگر مفارقت ای دوست بر تو آسان است

شمارهٔ ۱۷۳ : روزگاریست که در خاطرم آشوب فلان است

شمارهٔ ۱۷۴ : اگر چه هر چه تو گویی صواب من آن است

شمارهٔ ۱۷۵ : میان عاشقان سری نهان است

شمارهٔ ۱۷۶ : بتی فربه سرین لاغر میان است

شمارهٔ ۱۷۷ : ما را به روی دوست شب تیره روشن است

شمارهٔ ۱۷۸ : صبر ما از دوستان ناممکن است

شمارهٔ ۱۷۹ : بده بیار که می مایه ی حیات من است

شمارهٔ ۱۸۰ : اگر عنایت غم نیستی که یار من است

شمارهٔ ۱۸۱ : نتیجه‌ای که ز افکارِ نیم‌جانِ من است

شمارهٔ ۱۸۲ : گر رقیبش دشمن جان است رضوان من است

شمارهٔ ۱۸۳ : شراب خانه ی وحدت که انزوای من است

شمارهٔ ۱۸۴ : سرّی که در اوصاف و مقامات جنون است

شمارهٔ ۱۸۵ : گر بدانی لمن الملک این است

شمارهٔ ۱۸۶ : دلی کآن دل به نور نفس بیناست

شمارهٔ ۱۸۷ : آنجا همه شیر و انگبین است

شمارهٔ ۱۸۸ : کنون که قبله ی من روی آن نگارین است

شمارهٔ ۱۸۹ : بتی لاغر میان فربه سرین است

شمارهٔ ۱۹۰ : شاد کن جان من که غمگین است

شمارهٔ ۱۹۱ : شب هجران تباه اندر تباه است

شمارهٔ ۱۹۲ : می بده که در دادنِ می یاری‌هاست

شمارهٔ ۱۹۳ : تشنیعِ خلق برمن ازین خاک ساری است

شمارهٔ ۱۹۴ : خوش ولایت ها که در تحتِ امورِ اولیاست

شمارهٔ ۱۹۵ : با تو ما را اتّصالِ جانی است

شمارهٔ ۱۹۶ : عرق چین تو بویی بر صبا بست

شمارهٔ ۱۹۷ : گر از خیال مرا با تو دوش صورت بست

شمارهٔ ۱۹۸ : یارب مرا خلاص ده از هر چه غیر توست

شمارهٔ ۱۹۹ : ای من غلام آنکه غلام غلام توست

شمارهٔ ۲۰۰ : تو در آ خانه کیا کیست دگر خانهٔ توست

شمارهٔ ۲۰۱ : گر بدانی چه در قنینه ی توست

شمارهٔ ۲۰۲ : دیر شد تا در سرم سودای تست

شمارهٔ ۲۰۳ : ای دل بدان که درد دل تو دوای تست

شمارهٔ ۲۰۴ : قبله ی روحانی ما روی تست

شمارهٔ ۲۰۵ : هر که از می توبه خواهد کرد تایب شد نخست

شمارهٔ ۲۰۶ : آخر دور ظلم و بیدادست

شمارهٔ ۲۰۷ : گر تو نامحرمی ای یار بدار از ما دست

شمارهٔ ۲۰۸ : دستم نمی دهد که بدارم ز یار دست

شمارهٔ ۲۰۹ : پیر ما نعره زنان کوزه ی دردی در دست

شمارهٔ ۲۱۰ : وقت گل جام مروق نتوان داد از دست

شمارهٔ ۲۱۱ : به روزگار شبی گر دهد وصالم دست

شمارهٔ ۲۱۲ : دلی که عاشق روی نگار دلبندست

شمارهٔ ۲۱۳ : خلاف وعده کردن ناپسندست

شمارهٔ ۲۱۴ : مرا که با رگ جان شاخ مهر پیوندست

شمارهٔ ۲۱۵ : محبتی که میان من و تو موجود است

شمارهٔ ۲۱۶ : من پیش از این که داشتمی پای دل ز دست

شمارهٔ ۲۱۷ : ساقی سر خم زود برانداز که عید است

شمارهٔ ۲۱۸ : دلم هنوز به پیرانه سر گرفتارست

شمارهٔ ۲۱۹ : گر از دل باز گویم بیقرار است

شمارهٔ ۲۲۰ : فراق یار گرامی عجیب دشوارست

شمارهٔ ۲۲۱ : قصد به جان کرده ای ای دل محنت پرست

شمارهٔ ۲۲۲ : چون بخواند حاسدم آتش پرست

شمارهٔ ۲۲۳ : در حضور دوستان می پرست

شمارهٔ ۲۲۴ : یک نفس با همدمی از هردو عالم خوش ترست

شمارهٔ ۲۲۵ : جام تلخ از جان شیرین خوش ترست

شمارهٔ ۲۲۶ : عشق پیدا از نهان لایق‌ترست

شمارهٔ ۲۲۷ : گوش بر آواز و چشمم بر درست

شمارهٔ ۲۲۸ : آن را که در فراق صبوری میسرست

شمارهٔ ۲۲۹ : چه عیش‌ها دگر اصحاب را کزین سفرست

شمارهٔ ۲۳۰ : گرچه در روح صبا مطلق حیاتی دیگرست

شمارهٔ ۲۳۱ : بر جمال دوست ما را وجد و حالی دیگرست

شمارهٔ ۲۳۲ : مرا عشق جانانه‌ای دیگرست

شمارهٔ ۲۳۳ : نور رخ تو صاف‌تر از چشمهٔ خورست

شمارهٔ ۲۳۴ : یار ما را همچو روح الله دمی جان‌پرورست

شمارهٔ ۲۳۵ : هر دل که ز مهر غرق نورست

شمارهٔ ۲۳۶ : مرا از روی خوبان ناگزیرست

شمارهٔ ۲۳۷ : به دیدار توام چندان نیازست

شمارهٔ ۲۳۸ : در کویِ خرابات کسی را که نیازست

شمارهٔ ۲۳۹ : ز من مپرس که شب چند رفت و کی روزست

شمارهٔ ۲۴۰ : از ابتدا که لشکرِ ارواح برنشست

شمارهٔ ۲۴۱ : عشقِ تو از در درآمد در میانِ جان نشست

شمارهٔ ۲۴۲ : هرکه در حلقۀ عشّاقِ قلندر ننشست

شمارهٔ ۲۴۳ : یارم برفت و از منِ دل خسته برشکست

شمارهٔ ۲۴۴ : هم چو من هرگز خراباتِ الست

شمارهٔ ۲۴۵ : خوشا وقتِ دیوانگانِ الست

شمارهٔ ۲۴۶ : بر یادِ صبوحیانِ سر مست

شمارهٔ ۲۴۷ : درآمد از درِ من دوش هاتفی سر مست

شمارهٔ ۲۴۸ : منم نزاریِ قلاّشِ رندِ عاشقِ مست

شمارهٔ ۲۴۹ : جماد بی خبرست از خروشِ بلبلِ مست

شمارهٔ ۲۵۰ : دوش رفتم در خرابات از نماز شام مست

شمارهٔ ۲۵۱ : خرابم از آن نرگسِ نیم مست

شمارهٔ ۲۵۲ : مست آمدیم و باز چنان می‌رویم مست

شمارهٔ ۲۵۳ : چه کنم با دلِ شوریدهٔ دیوانهٔ مست

شمارهٔ ۲۵۴ : مستم امروز چنین مستی ‌مست

شمارهٔ ۲۵۵ : چون جان و دلم ملازمِ اوست

شمارهٔ ۲۵۶ : جانم فدایِ آن که دلم مبتلای اوست

شمارهٔ ۲۵۷ : اقبال قاصدی که رسد از جنابِ دوست

شمارهٔ ۲۵۸ : صباح بر سرم آمد خیالِ طلعتِ دوست

شمارهٔ ۲۵۹ : بس است مونس جانم خیالِ طلعتِ دوست

شمارهٔ ۲۶۰ : که باشد آن‌که ترا بیند و ندارد دوست

شمارهٔ ۲۶۱ : ای که جانم به فدایِ قد خوش منظرِ دوست

شمارهٔ ۲۶۲ : دِلا به عالمِ معنی طلب وصال از دوست

شمارهٔ ۲۶۳ : ما دوست نداریم دگر هیچ به جز دوست

شمارهٔ ۲۶۴ : رایحه عنبرست بویِ بناگوشِ دوست

شمارهٔ ۲۶۵ : آرزویی بود و شد محو در اوصافِ دوست

شمارهٔ ۲۶۶ : کُشتی از بس انتظارم آه دوست

شمارهٔ ۲۶۷ : بدان خدای که مثلت نیافرید ای دوست

شمارهٔ ۲۶۸ : ز حد گذشت وز اندازه انتظار ای دوست

شمارهٔ ۲۶۹ : یارب آن خلدست یا رویِ جهان آرایِ دوست

شمارهٔ ۲۷۰ : آخر بدین صفت که منم مبتلایِ دوست

شمارهٔ ۲۷۱ : من که باشم که تورا دوست ندارم ای دوست

شمارهٔ ۲۷۲ : گمان مبر که ز یادِ تو غافلم ای دوست

شمارهٔ ۲۷۳ : به جان رسید دلم در فراق هان ای دوست

شمارهٔ ۲۷۴ : آفتِ جانِ من است طرّۀ جادوی دوست

شمارهٔ ۲۷۵ : باز دیدم خویشتن را در بهشتِ کویِ دوست

شمارهٔ ۲۷۶ : بار دگر هوایِ نشابورم آرزوست

شمارهٔ ۲۷۷ : سرِ آن دارم و در خاطرم این رغبت هست

شمارهٔ ۲۷۸ : دل در خمِ ابرویِ تو بر طاق نشسته ست

شمارهٔ ۲۷۹ : این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست

شمارهٔ ۲۸۰ : ز مستی تا دل‌آرامم برفته‌ست

شمارهٔ ۲۸۱ : چنین ز دستِ دلم اختیار از آن رفته‌ست

شمارهٔ ۲۸۲ : هیچ طبیبم دوایِ درد نگفته ست

شمارهٔ ۲۸۳ : از آن زمان که زمان در تحرّک استاده ست

شمارهٔ ۲۸۴ : اشتیاقم به کمال افتاده ست

شمارهٔ ۲۸۵ : کار ما با نفسِ بازپسین افتاده ست

شمارهٔ ۲۸۶ : مرا با دوست کاری اوفتاده ست

شمارهٔ ۲۸۷ : مرا خدای تعالی ولایتی داده ست

شمارهٔ ۲۸۸ : مرا سودایِ تو دیوانه کرده ست

شمارهٔ ۲۸۹ : حرام بر من و بر هر که بی تو می خورده ست

شمارهٔ ۲۹۰ : قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ست

شمارهٔ ۲۹۱ : هیچ می دانی در آن حضرت کیان را بار هست

شمارهٔ ۲۹۲ : مرا مسکراتی به تخصیص هست

شمارهٔ ۲۹۳ : ما را سخنِ مولّهانه ست

شمارهٔ ۲۹۴ : چون جزو نیست ای همه پس چیست

شمارهٔ ۲۹۵ : آخر ای دوست بمردم ز غمت درمان چیست

شمارهٔ ۲۹۶ : بهارِ تیر ماهی خوش بهاری ست

شمارهٔ ۲۹۷ : خنک وجودِ کسی کِه ش نظر به هم نفسی ست

شمارهٔ ۲۹۸ : دو ده گذشت ز ماه و ده دگر باقی ست

شمارهٔ ۲۹۹ : خنک مرا که خرابات و خانقاه یکی ست

شمارهٔ ۳۰۰ : خراباتِ مردان خرابات نیست

شمارهٔ ۳۰۱ : دانی مرا به توبه چرا التفات نیست؟

شمارهٔ ۳۰۲ : عذابی چو مهجوری از دوست نیست

شمارهٔ ۳۰۳ : جان است و هرچه نه همه جان است هیچ نیست

شمارهٔ ۳۰۴ : شاد به روی تو ام گرچه دلم شاد نیست

شمارهٔ ۳۰۵ : عقل اگر گوید به وصل عشق حاجتمند نیست

شمارهٔ ۳۰۶ : چون کنم با دل که هیچش با خرد پیوند نیست

شمارهٔ ۳۰۷ : دلم را که جز با تو پیوند نیست

شمارهٔ ۳۰۸ : گر زبان در من کشند انکار نیست

شمارهٔ ۳۰۹ : ما را ز تو یک نفس به سر نیست

شمارهٔ ۳۱۰ : مشتاق دوست را ره مقصد دراز نیست

شمارهٔ ۳۱۱ : پیوند عشق را به جفا انقطاع نیست

شمارهٔ ۳۱۲ : گر سخنی میرود در حق ما باک نیست

شمارهٔ ۳۱۳ : ما را اگر عدو بکشد هیچ باک نیست

شمارهٔ ۳۱۴ : اگر دوست با ما بود باک نیست

شمارهٔ ۳۱۵ : می ده که در خواص کم از سلسبیل نیست

شمارهٔ ۳۱۶ : جام می پر کن که جز جام می ام انجام نیست

شمارهٔ ۳۱۷ : بی تو ای آرام جان یک ساعتم آرام نیست

شمارهٔ ۳۱۸ : محنت سرای دهر چو جای مقام نیست

شمارهٔ ۳۱۹ : علم الله که دگر طاقت هجرانم نیست

شمارهٔ ۳۲۰ : مرا به صبر نمودن ، ثبات ممکن نیست

شمارهٔ ۳۲۱ : کیست کز سودای تو از خان و مان آواره نیست

شمارهٔ ۳۲۲ : تو را سری که به پیمان من درآری نیست

شمارهٔ ۳۲۳ : رهِ عشّاق سپردن به دل آزاری نیست

شمارهٔ ۳۲۴ : خوش تر از عشق پرستی به جهان کاری نیست

شمارهٔ ۳۲۵ : ای جا که منم تا به خرابات بسی نیست

شمارهٔ ۳۲۶ : ای هم نفسان لایق من هم نفسی نیست

شمارهٔ ۳۲۷ : گر تو بر کشتن من حکم کنی باکی نیست

شمارهٔ ۳۲۸ : یک نفس خیل خیال از نظرم خالی نیست

شمارهٔ ۳۲۹ : هر چه نسیه ست جز خیالی نیست

شمارهٔ ۳۳۰ : ایبها العشّاق این کار به آسانی نیست

شمارهٔ ۳۳۱ : شب فراق که را طاقت شکیبایی ست

شمارهٔ ۳۳۲ : آه و واویلا کم برگ شکیبایی نیست

شمارهٔ ۳۳۳ : هر کجا بی دلی و برناییست

شمارهٔ ۳۳۴ : رجب آمد سه ماه باید داشت

شمارهٔ ۳۳۵ : مرا ز دوست به زنجیر باز نتوان داشت

شمارهٔ ۳۳۶ : رمضان سلّمه الله به سلامت بگذشت

شمارهٔ ۳۳۷ : دریغ عمر که بی روی دوستان بگذشت

شمارهٔ ۳۳۸ : چه فتنه بود که در عید گه جنان بگذشت

شمارهٔ ۳۳۹ : جانا بیا که مدت هجران ز حد گذشت

شمارهٔ ۳۴۰ : بر دست چون بود می و صبح و کنار کشت

شمارهٔ ۳۴۱ : هزار یادِ بر و گردن و بناگوشت

شمارهٔ ۳۴۲ : دوش با جمعی حواری باده خوردم در بهشت

شمارهٔ ۳۴۳ : اگر فراق نباشد چه دوزخ و چه بهشت

شمارهٔ ۳۴۴ : هر که با دوست آشنایی یافت

شمارهٔ ۳۴۵ : آوخ آوخ که جگرگوشه دگر بار برفت

شمارهٔ ۳۴۶ : دریغ عمر که بی روی آن نگار برفت

شمارهٔ ۳۴۷ : چه جای دشمنی است آن که یار کرد و برفت

شمارهٔ ۳۴۸ : گر مرا در بی هشی با دوست کاری رفت رفت

شمارهٔ ۳۴۹ : از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت

شمارهٔ ۳۵۰ : دلم از تو دل برنخواهد گرفت

شمارهٔ ۳۵۱ : بوی عرق چین تو باد صبا برگرفت

شمارهٔ ۳۵۲ : تا دل مجنون ما راه قلندر گرفت

شمارهٔ ۳۵۳ : خیال دوست ز من خورد و خواب بازگرفت

شمارهٔ ۳۵۴ : ما دگر بوی کسی برنتوانیم گرفت

شمارهٔ ۳۵۵ : به هیچ انجمن داستانی نرفت

شمارهٔ ۳۵۶ : عقل نه این دید نه آن باز گفت

شمارهٔ ۳۵۷ : نگارم را ز جان خوشتر توان گفت

شمارهٔ ۳۵۸ : موذّن فالق الاصباح می گفت

شمارهٔ ۳۵۹ : به جفت چشم ِ سیاه و به ابروی طاقت

شمارهٔ ۳۶۰ : غایب نشد زمانی از خاطرم خیالت

شمارهٔ ۳۶۱ : خوش است اگر بگذارد در این سرا اجلت

شمارهٔ ۳۶۲ : هر که ببیند تو را بدین قد و قامت

شمارهٔ ۳۶۳ : خوش آید پاک بازان را ملامت

شمارهٔ ۳۶۴ : اگر عاشقی سر متاب از ملامت

شمارهٔ ۳۶۵ : مرا چه غم که مرا سرزنش کنند و ملامت

شمارهٔ ۳۶۶ : گر بر آرد عشقت از جانم قیامت

شمارهٔ ۳۶۷ : مخوان بعد از این داستان قیامت

شمارهٔ ۳۶۸ : بکشم گر همه کوه است وز آهن ستمت

شمارهٔ ۳۶۹ : گر بیایی به سر چشمه ی حیوان برمت

شمارهٔ ۳۷۰ : یک نفسی بیا که بر دیده و سر نشانمت

شمارهٔ ۳۷۱ : بیا و بوسه بده از آن لبان خندانت

شمارهٔ ۳۷۲ : الغیاث از جفت و طاق ابروانت

شمارهٔ ۳۷۳ : جانا دلی چه سوزی کان هست جای گاهت

شمارهٔ ۳۷۴ : به دیدار تو مشتاقم به غایت

شمارهٔ ۳۷۵ : ای حقه ی نقد جان بر طاق دو ابرویت

شمارهٔ ۳۷۶ : گلبن فراز تخت چمن بر نهاده تاج

شمارهٔ ۳۷۷ : هر گدایی نتواند که نهد بر سرتاج

شمارهٔ ۳۷۸ : همین که بانگ بر آید که فالق الصباح

شمارهٔ ۳۷۹ : شبنم نشسته بر ورق گل علی الصباح

شمارهٔ ۳۸۰ : باده خوریم ز اول شب تا دم صباح

شمارهٔ ۳۸۱ : راحت روح من است رایحه روح راح

شمارهٔ ۳۸۲ : مرو درو که محیطی ست عشق پر تمساح

شمارهٔ ۳۸۳ : خواص باد بهشت است در نسیم ریاح

شمارهٔ ۳۸۴ : ترا که صحبت اهل دلی نکرده فتوح

شمارهٔ ۳۸۵ : پیغام دوست راحت جان است و راح روح

شمارهٔ ۳۸۶ : ساقی ز بامداد بیاور غذای روح

شمارهٔ ۳۸۷ : مرده گر زنده شد از معجز انفاس مسیح

شمارهٔ ۳۸۸ : خوش است مجلس اخلاص امّتان مسیح

شمارهٔ ۳۸۹ : کس نداند که مرا با که سر وکار افتاد

شمارهٔ ۳۹۰ : چه شور از آن لب شیرین که در جهان افتاد

شمارهٔ ۳۹۱ : دوش مرا صبحدم آمد و آواز داد

شمارهٔ ۳۹۲ : قد قامت الصّلات برآمد ز بامداد

شمارهٔ ۳۹۳ : مصحف به فال باز گرفتم ز بامداد

شمارهٔ ۳۹۴ : کجا رفتی بیا ای سرو آزاد

شمارهٔ ۳۹۵ : خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد

شمارهٔ ۳۹۶ : زمانه گرچه بسی بر سرم نهاد

شمارهٔ ۳۹۷ : یارم که ز من نمی‌کند یاد

شمارهٔ ۳۹۸ : فریاد نمی رسند فریاد

شمارهٔ ۳۹۹ : ای ترک ما گرفته و از ما نکرده یاد

شمارهٔ ۴۰۰ : دیر شد تا ز ما نکردی یاد

شمارهٔ ۴۰۱ : تا نیستی در آمد و هستیِ ما ستد

شمارهٔ ۴۰۲ : مرا دلی ست که هر لحظه در بلا افتد

شمارهٔ ۴۰۳ : گر دگر باره مرا با تو ملاقات افتد

شمارهٔ ۴۰۴ : دلم به دامِ تمنّایِ عشق چند افتد

شمارهٔ ۴۰۵ : نه آن مرغی ست معشوقم که در هر آشیان گنجد

شمارهٔ ۴۰۶ : تولّا بی تبّرا در نگنجد

شمارهٔ ۴۰۷ : درونِ مجمعِ مردان پریشان در نمی‌گنجد

شمارهٔ ۴۰۸ : چه چاره سازم اگر آن نگار برگردد

شمارهٔ ۴۰۹ : چه می کنم ز دلی کو ز یار برگردد

شمارهٔ ۴۱۰ : اگرم باز ملاقات میسّر گردد

شمارهٔ ۴۱۱ : دلم ز جورِ تو خون گشت و برنمی‌گردد

شمارهٔ ۴۱۲ : خانۀ تست بخفت ار سرِ خوابت دارد

شمارهٔ ۴۱۳ : به دست آورده ام یاری که رویی چون قمر دارد

شمارهٔ ۴۱۴ : هم چو من دل بری که جان دارد

شمارهٔ ۴۱۵ : فراقِ یارِ سفر کرده رویِ آن دارد

شمارهٔ ۴۱۶ : فروغِ طلعتِ رویِ تو آفتاب ندارد

شمارهٔ ۴۱۷ : که دست از هوایِ تو بر سر ندارد

شمارهٔ ۴۱۸ : چرا افسرده معذورش ندارد

شمارهٔ ۴۱۹ : نه پسته چون دهنِ تنگِ یارِ من دارد

شمارهٔ ۴۲۰ : جمادست آن که دل داری ندارد

شمارهٔ ۴۲۱ : چه دردست این که آرامی ندارد

شمارهٔ ۴۲۲ : نه بخت با منِ مسکین سری به ره دارد

شمارهٔ ۴۲۳ : یاری چو من از جملۀ عشّاق که دارد

شمارهٔ ۴۲۴ : غمزۀ شوخِ تو شیرین حرکاتی دارد

شمارهٔ ۴۲۵ : هر کس نظرِ خاطر با خوش منشی دارد

شمارهٔ ۴۲۶ : یکی را دوست می دارم که چون من سد رهی دارد

شمارهٔ ۴۲۷ : دولتِ آن کس که عمر با تو گذارد

شمارهٔ ۴۲۸ : عمری که مردِ عاشق بی دوست می گذارد

شمارهٔ ۴۲۹ : نه محرمی که پیامی به یار بگذارد

شمارهٔ ۴۳۰ : کس نمی دانم که پیغامی برد

شمارهٔ ۴۳۱ : منکر می خواره از حد می برد

شمارهٔ ۴۳۲ : عشق آب از روی کارم می برد

شمارهٔ ۴۳۳ : هر که با سابقان قدم سپرد

شمارهٔ ۴۳۴ : بر یاد دوستان نفسی می زنم به درد

شمارهٔ ۴۳۵ : حلقم بگیرد آن دم اگر شاد بگذرد

شمارهٔ ۴۳۶ : آخرت وقتی به عمری یاد ما بایست کرد

شمارهٔ ۴۳۷ : چو بلبل دگر باره آواز کرد

شمارهٔ ۴۳۸ : عشق تو در خرابه جانم نزول کرد

شمارهٔ ۴۳۹ : یارم ز در درآمد و بر من سلام کرد

شمارهٔ ۴۴۰ : وداع یار گرامی نمی توانم کرد

شمارهٔ ۴۴۱ : وداع یار گرامی نمی توانم کرد

شمارهٔ ۴۴۲ : نگه به قول خرد زین سپس نخواهم کرد

شمارهٔ ۴۴۳ : گر ز دل آهی برون خواهیم کرد

شمارهٔ ۴۴۴ : عید آمد و عزم مَی خواهیم کرد

شمارهٔ ۴۴۵ : هجر با روزگار من آن کرد

شمارهٔ ۴۴۶ : اگر تو را سر ما نیست عیب نتوان کرد

شمارهٔ ۴۴۷ : مرا مسخّر عقل مجاز نتوان کرد

شمارهٔ ۴۴۸ : وه چه غم بود که بختم به تو منسوب نکرد

شمارهٔ ۴۴۹ : هرکه را درد عشق داغ نکرد

شمارهٔ ۴۵۰ : یک ره برآورد ز تو هم روزگار گرد

شمارهٔ ۴۵۱ : جانم فدایِ قاصدی کز دوست مکتوب آورد

شمارهٔ ۴۵۲ : تا عشق مرا گردِ خرابات برآورد

شمارهٔ ۴۵۳ : امروز که باده می توان خورد

شمارهٔ ۴۵۴ : مرا مادر به شیرِ عشق پرورد

شمارهٔ ۴۵۵ : دولتِ آن کس که ترکِ جاه بگیرد

شمارهٔ ۴۵۶ : در دهر کسی که یار گیرد

شمارهٔ ۴۵۷ : زمانه عهد و وفا عاقبت ز سر گیرد

شمارهٔ ۴۵۸ : مشتاق لقا روی نظر باز نگیرد

شمارهٔ ۴۵۹ : میانه بخت دلم گر کرانه‌ای گیرد

شمارهٔ ۴۶۰ : آتش عشق چو در سینه شرار اندازد

شمارهٔ ۴۶۱ : یارِ ما ولوله در عالمِ راز اندازد

شمارهٔ ۴۶۲ : دلی که پیشِ غم از صابری سپر سازد

شمارهٔ ۴۶۳ : آن ترک که با ما قدم از صدق و صفا زد

شمارهٔ ۴۶۴ : گر مرا دل نواز بنوازد

شمارهٔ ۴۶۵ : همین که چشم ز خوابِ خمار بر هم زد

شمارهٔ ۴۶۶ : خرد را که می ننگ و نامش بسوزد

شمارهٔ ۴۶۷ : دلم ز سوز جگر دم به دم بمی‌سوزد

شمارهٔ ۴۶۸ : مرا دلی ست که بر خویشتن بمی‌سوزد

شمارهٔ ۴۶۹ : هرکه در عشق چو ما از سر جان برخیزد

شمارهٔ ۴۷۰ : این چنین صورتی از خاک زمین برخیزد

شمارهٔ ۴۷۱ : این همه فتنه از آن سرو خرامان خیزد

شمارهٔ ۴۷۲ : کسی که هم چو من از پیش یار بگریزد

شمارهٔ ۴۷۳ : می به کسی ده که قدر می‌ بشناسد

شمارهٔ ۴۷۴ : نوبت پاس وصل تو بو که شبی به ما رسد

شمارهٔ ۴۷۵ : نه هیچ خلقم از اندوه یار می‌پرسد

شمارهٔ ۴۷۶ : چه محنت است که در عاشقی به ما نرسد

شمارهٔ ۴۷۷ : منتظرِ هدهدم تا ز سبا کی رسد

شمارهٔ ۴۷۸ : چشم بر راهم که جانان کی رسد‌؟

شمارهٔ ۴۷۹ : ایلچیِ بادِ صبا می‌رسد

شمارهٔ ۴۸۰ : من آزاد آمدم زان دوست کز دشمن بتر باشد

شمارهٔ ۴۸۱ : زان پیش که یارم را آهنگِ سفر باشد

شمارهٔ ۴۸۲ : اگر به جایِ تو ما را کسی دگر باشد

شمارهٔ ۴۸۳ : نه چنان نیازمندم که صفت پذیر باشد

شمارهٔ ۴۸۴ : یار آن است که با یار موافق باشد

شمارهٔ ۴۸۵ : تا با منت این ملال باشد

شمارهٔ ۴۸۶ : به ترک دوستی کردن نه کار اهل دل باشد

شمارهٔ ۴۸۷ : چو رویِ یارِ من زیبا نباشد

شمارهٔ ۴۸۸ : تیغ کز دستِ دوستان باشد

شمارهٔ ۴۸۹ : مرا اگر چو دو چشمت هزار جان باشد

شمارهٔ ۴۹۰ : مرا محبّتِ تو در میانِ جان باشد

شمارهٔ ۴۹۱ : چنین سروِ روان دیگر نباشد

شمارهٔ ۴۹۲ : تماشایِ او کردن آسان نباشد

شمارهٔ ۴۹۳ : در مذهبِ ما کعبه و بت خانه نباشد

شمارهٔ ۴۹۴ : شرابِ تلخ هنی تر ز انگبین باشد

شمارهٔ ۴۹۵ : مردِ دنیا نه اهلِ دین باشد

شمارهٔ ۴۹۶ : ترا خود رسمِ دل داری نباشد

شمارهٔ ۴۹۷ : خوش وقتِ کسی کو را محبوب قرین باشد

شمارهٔ ۴۹۸ : هر که را عشق هم نشین باشد

شمارهٔ ۴۹۹ : فراقِ یارِ سفر کرده گر چنین باشد

شمارهٔ ۵۰۰ : مرا در سینه گر رازی بود هم رازم او باشد

شمارهٔ ۵۰۱ : که را طاقت امتحان تو باشد

شمارهٔ ۵۰۲ : مرا در سینه سودای تو باشد

شمارهٔ ۵۰۳ : دلبر ما فرشته خو باشد

شمارهٔ ۵۰۴ : به لطف تو نبود گر بسی نکو باشد

شمارهٔ ۵۰۵ : گر یاد کند یک شبَکم یار چه باشد

شمارهٔ ۵۰۶ : دلم تا کی چنین دیوانه باشد

شمارهٔ ۵۰۷ : مشنو که مرا جز تو یاری و کسی باشد

شمارهٔ ۵۰۸ : گر دگر باره مرا با تو وصالی باشد

شمارهٔ ۵۰۹ : من که باشم که مرا چون و چرایی باشد

شمارهٔ ۵۱۰ : ساربان هشیار و اشتر زیر محمل مست شد

شمارهٔ ۵۱۱ : چشمه خضر دهانی‌ست که جان می‌بخشد

شمارهٔ ۵۱۲ : با دل از دست رفت و کار دگر شد

شمارهٔ ۵۱۳ : پیرانه سرم کاری پیش آمد و مشکل شد

شمارهٔ ۵۱۴ : من از در تو به جایی دگر نخواهم شد

شمارهٔ ۵۱۵ : هر دل که مقیم لامکان شد

شمارهٔ ۵۱۶ : پای هر کس که در آن سلسلهٔ مشکین شد

شمارهٔ ۵۱۷ : دوست می دارم فلان را راست است آری چه شد

شمارهٔ ۵۱۸ : گر دلم شد مبتلای عشق عیاری چه شد

شمارهٔ ۵۱۹ : مقری صبوح کرده بر مناره شد

شمارهٔ ۵۲۰ : چو ماه از گنبد خضرا برآمد

شمارهٔ ۵۲۱ : مرا که جان به دهان از فراق یار برآمد

شمارهٔ ۵۲۲ : از این حیات چه حاصل که در فراق سرآمد

شمارهٔ ۵۲۳ : هین که هنگام نای و نوش آمد

شمارهٔ ۵۲۴ : باز پیرانه سرم واقعه یی پیش آمد

شمارهٔ ۵۲۵ : ساقیا خیز که گل باز به بستان آمد

شمارهٔ ۵۲۶ : چنانت دوست می دارم که جانم بر دهان آمد

شمارهٔ ۵۲۷ : جماعتی که به اصرار جهل منسوبند

شمارهٔ ۵۲۸ : محققان که ز خُم‌خانهٔ ازل مستند

شمارهٔ ۵۲۹ : مگر صبا به فلانی سلام ما برساند

شمارهٔ ۵۳۰ : چه خواهی دید جز خود را گرت در پیش بنشاند

شمارهٔ ۵۳۱ : کسانی که ما را ندانسته‌اند

شمارهٔ ۵۳۲ : سر به سر رازی که با من گفته‌اند

شمارهٔ ۵۳۳ : دامن چشمانش آلودست خونی کرده‌اند

شمارهٔ ۵۳۴ : عاقلان بسیار از من احتراز آورده اند

شمارهٔ ۵۳۵ : ساکنانی که قدم در ره مقصد زده اند

شمارهٔ ۵۳۶ : بیار باده و ما را ثلاثه ای در بند

شمارهٔ ۵۳۷ : مکر و تزویر به هم در بستند

شمارهٔ ۵۳۸ : یاد یارانی که با ما عهد یاری داشتند

شمارهٔ ۵۳۹ : هزار بار از آن بهتری که می گفتند

شمارهٔ ۵۴۰ : از مبادی که مرا سر به جهان در دادند

شمارهٔ ۵۴۱ : دکانِ رازِ من گویی به سر بازار بنهادند

شمارهٔ ۵۴۲ : مرا به دردِ دل از دوستان جدا کردند

شمارهٔ ۵۴۳ : هر چند که می حرام کردند

شمارهٔ ۵۴۴ : جماعتی که محبت ز فطرت آوردند

شمارهٔ ۵۴۵ : یا خود همه کس فتنهء بالای بلندند

شمارهٔ ۵۴۶ : آن‌ها که به دوست راه دارند

شمارهٔ ۵۴۷ : حور چشمان ملایک منظرند

شمارهٔ ۵۴۸ : این حوریان مگر ز سماوات می‌رسند

شمارهٔ ۵۴۹ : آن کدام‌اند و کیان‌اند و کجا می‌باشند

شمارهٔ ۵۵۰ : گر همه عالم به بد گفتن زبان در من کشند

شمارهٔ ۵۵۱ : عشق چون ره بزند عقل چه تدبیر کند

شمارهٔ ۵۵۲ : شب هجران که دلم نوحه گری ساز کند

شمارهٔ ۵۵۳ : اگر وصال تو دفع مفارقت نکند

شمارهٔ ۵۵۴ : در سرم شوری تقاضا می کند

شمارهٔ ۵۵۵ : تو را عشق اگر رهنمایی کند

شمارهٔ ۵۵۶ : مکن چندین ملامت ای خردمند

شمارهٔ ۵۵۷ : مجاوران صوامع مگر نمی دانند

شمارهٔ ۵۵۸ : به قول نکردی وفا چنین نکنند

شمارهٔ ۵۵۹ : خوش وقت حال زنده دلانی که با تو اند

شمارهٔ ۵۶۰ : مرا تا با تو افتاده ست پیوند

شمارهٔ ۵۶۱ : که دیده ست چشمی که دریا بود

شمارهٔ ۵۶۲ : نزاری که نیازش به اهل راز بود

شمارهٔ ۵۶۳ : مهر تو ای یار بی وفا همه کین بود

شمارهٔ ۵۶۴ : کی به عشق افسرده اولی کی بود

شمارهٔ ۵۶۵ : بیا که مهر تو با جان ز جسم ما برود

شمارهٔ ۵۶۶ : مرا که خون دل از دیده همچو آب رود

شمارهٔ ۵۶۷ : هیچم غم تو از دل پر خون نمی‌رود

شمارهٔ ۵۶۸ : ای دل به اختیار تو کاری نمی رود

شمارهٔ ۵۶۹ : قضای عشق چو نازل شد احتراز چه سود

شمارهٔ ۵۷۰ : قضا ز عشق چو نازل شود گریز چه سود

شمارهٔ ۵۷۱ : چون نه با مایی اگرچه خاص ما رایی چه سود

شمارهٔ ۵۷۲ : ما را نه ممکن است که از تو به سر شود

شمارهٔ ۵۷۳ : هیچم دلِ شکسته موافق نمی شود

شمارهٔ ۵۷۴ : خوشا که عید به ما وعدۀ وصال دهد

شمارهٔ ۵۷۵ : از یارِ خشم کرده نشانم که می دهد

شمارهٔ ۵۷۶ : آهِ ندامت ز شیخ وشاب بر آید

شمارهٔ ۵۷۷ : قیامت از جهان باری برآید

شمارهٔ ۵۷۸ : آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآید

شمارهٔ ۵۷۹ : هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآید

شمارهٔ ۵۸۰ : نشسته ام مترصّد که یار باز آید

شمارهٔ ۵۸۱ : زهی مراد اگر از دست رفته بازآید

شمارهٔ ۵۸۲ : آن بر شکسته از ما باشد که باز آید

شمارهٔ ۵۸۳ : این چه بویی‌ست که از بادِ صبا می‌آید

شمارهٔ ۵۸۴ : ز بس که در نظرم آفتاب می‌آید

شمارهٔ ۵۸۵ : ز باد بویِ عرق چینِ یار می‌آید

شمارهٔ ۵۸۶ : حذر ز فتنۀ آن ترکِ مست می باید

شمارهٔ ۵۸۷ : ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می باید

شمارهٔ ۵۸۸ : بی خبری گر به هوش باز نیاید

شمارهٔ ۵۸۹ : خیز و به یرغو بده زود ایاغِ نبید

شمارهٔ ۵۹۰ : خوش آید به آوازِ بلبل نبید

شمارهٔ ۵۹۱ : ما را به سرِ کویِ خرابات برآرید

شمارهٔ ۵۹۲ : چه محنت است که در عاشقی به ما نرسید

شمارهٔ ۵۹۳ : مرا نماز نبوده ست هوش یار به عید

شمارهٔ ۵۹۴ : زان گوشۀ دهن که شکر می کنی نثار

شمارهٔ ۵۹۵ : باز اوفتاد در سرم از عشق خار خار

شمارهٔ ۵۹۶ : ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار

شمارهٔ ۵۹۷ : ساقیا تا خاطرم گیرد قرار

شمارهٔ ۵۹۸ : به هیچ بندگیی گرچه نیستم در کار

شمارهٔ ۵۹۹ : هم چنین عمری ست تا دیوانه وار

شمارهٔ ۶۰۰ : ای صنمِ خرگهی خیمه برون زد بهار

شمارهٔ ۶۰۱ : بویِ بهشت می‌دمد از بامِ نوبهار

شمارهٔ ۶۰۲ : باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهار

شمارهٔ ۶۰۳ : فراموش کردم بلاد و دیار

شمارهٔ ۶۰۴ : تا تو را عشق به کلّی نکند زیر و زبر

شمارهٔ ۶۰۵ : غمِ جانانۀ ما بر دلِ ما اولاتر

شمارهٔ ۶۰۶ : بهر لِلّه امشب ای بادِ سحر

شمارهٔ ۶۰۷ : ای دل اگر عاشقی از سرجان درگذر

شمارهٔ ۶۰۸ : بی‌دوست این منم که چنین می‌برم به سر

شمارهٔ ۶۰۹ : وقت وقتی گر شوم شوریده‌سر

شمارهٔ ۶۱۰ : دل از دست دادم به پیرانه سر

شمارهٔ ۶۱۱ : یار با ما نه چنان بود که هر بارِ دگر

شمارهٔ ۶۱۲ : هرگز گمان مبر که کنم با تو دل دگر

شمارهٔ ۶۱۳ : آخر مرا به جایِ تو باشد کسی دگر

شمارهٔ ۶۱۴ : روزی به ما رجعت کند آن مشتری سیما مگر

شمارهٔ ۶۱۵ : یار با ما یک زمانی در میان آید مگر

شمارهٔ ۶۱۶ : به آواز تو خرسندم که باری بشنوم دیگر

شمارهٔ ۶۱۷ : هرگزم عشق نشد از سرِ پُر سودا دور

شمارهٔ ۶۱۸ : بس که خوردیم تازیانۀ دور

شمارهٔ ۶۱۹ : ای دل ز خوابِ جهل برآور سر غرور

شمارهٔ ۶۲۰ : باز آمدیم در سر از آشوبِ عقل شور

شمارهٔ ۶۲۱ : در جهان دبدبهٔ عشقِ من افتاد چو صور

شمارهٔ ۶۲۲ : مرا ز کوی تو آواره کرد بخت نفور

شمارهٔ ۶۲۳ : خمار چشم تو داده‌ست چشم‌ها را نور

شمارهٔ ۶۲۴ : ز نامردی ندارم طاقت نور

شمارهٔ ۶۲۵ : زان پیش کآفتاب ز مشرق کند ظهور

شمارهٔ ۶۲۶ : ساقی بیار می که فلک می‌کند ظهور

شمارهٔ ۶۲۷ : گر مرا عقل کشد پای و سر اندر زنجیر

شمارهٔ ۶۲۸ : هین که به جان آمده‌ام دست گیر

شمارهٔ ۶۲۹ : یار با ما امتحانی کرد باز

شمارهٔ ۶۳۰ : بلای عشق تو ناگه ز در درآمد باز

شمارهٔ ۶۳۱ : مرا چیزهایی نمودند باز

شمارهٔ ۶۳۲ : آمد بهار و کرد جهان مشک‌بار باز

شمارهٔ ۶۳۳ : ای دل تن و جان و عقل در باز

شمارهٔ ۶۳۴ : چشمی که داشتم به امید وصال باز

شمارهٔ ۶۳۵ : مرا که دست به روی خرد نهادم باز

شمارهٔ ۶۳۶ : راز سر بسته اگر راست نمی‌گویم باز

شمارهٔ ۶۳۷ : ما را به دام عشق درافکند دیده باز

شمارهٔ ۶۳۸ : پردهٔ عشّاق ساخت بلبل شوریده باز

شمارهٔ ۶۳۹ : این چه ننگ است که آوردی باز

شمارهٔ ۶۴۰ : اگر چنان که تو دانی و من به خلوت راز

شمارهٔ ۶۴۱ : گر خدا دولت و بختم دهد و عمر دراز

شمارهٔ ۶۴۲ : کاروان بربست بار و ره دراز

شمارهٔ ۶۴۳ : دوش یار آمد به بالینم فراز

شمارهٔ ۶۴۴ : مگر یاری درافتد محرم راز

شمارهٔ ۶۴۵ : شادی به روزگار شناسندگان راز

شمارهٔ ۶۴۶ : نه محرمی و نه یاری موافق و دم ساز

شمارهٔ ۶۴۷ : ز پندار خود رهبری بر مساز

شمارهٔ ۶۴۸ : می بایدم که بشنوم آواز دل‌نواز

شمارهٔ ۶۴۹ : پیاپی بده ساقیا شیرهٔ رز

شمارهٔ ۶۵۰ : اگرچه دل به کسی داد، جان ماست هنوز

شمارهٔ ۶۵۱ : امید بستم و نگشاد هیچ کار هنوز

شمارهٔ ۶۵۲ : نوبهارست و صبا عنبر بیز

شمارهٔ ۶۵۳ : خوش وقت صبوحیان شب‌خیز

شمارهٔ ۶۵۴ : آخر ای دل چیست چندین رستخیز

شمارهٔ ۶۵۵ : خون رز بر خاک می‌ریزی مریز

شمارهٔ ۶۵۶ : بده به یار می خوش گوار شورانگیز

شمارهٔ ۶۵۷ : ساقی به جان و سر که به جان دارمت سپاس

شمارهٔ ۶۵۸ : رسید وقت سحر ساقیا بگردان کاس

شمارهٔ ۶۵۹ : زبان تیز دارم همچو الماس

شمارهٔ ۶۶۰ : به من نظر مکن ای بی‌خبر به چشمِ قیاس

شمارهٔ ۶۶۱ : زاهد مخمور را راهِ مناجات بس

شمارهٔ ۶۶۲ : آخر ای نامهربان فریادرس

شمارهٔ ۶۶۳ : رخ بنما ای صنم پرده فکن یک نفس

شمارهٔ ۶۶۴ : تویی یار دیرینهٔ هم‌نفس

شمارهٔ ۶۶۵ : عاشق ازین شیوه نگشته ست کس

شمارهٔ ۶۶۶ : هلال ابروانش بین مقوّس

شمارهٔ ۶۶۷ : دریغ صحبت یاران و دوستان انیس

شمارهٔ ۶۶۸ : یک امشبی که درافتاده‌ای بیا خوش باش

شمارهٔ ۶۶۹ : ای دل سودازده عاشق تنها مباش

شمارهٔ ۶۷۰ : پند داعی بشنو پس‌رو پندار مباش

شمارهٔ ۶۷۱ : گر به جانان زنده ای جان گو مباش

شمارهٔ ۶۷۲ : خوش است عالمِ رندان و صحبتِ او باش

شمارهٔ ۶۷۳ : دلا سر پوشِ خوانِ سّرِ او باش

شمارهٔ ۶۷۴ : مرا گر عقل گوید متّقی باش

شمارهٔ ۶۷۵ : جانم آن جاست که او گو تنم این جا می باش

شمارهٔ ۶۷۶ : دلا خاک در دیدۀ عقل پاش

شمارهٔ ۶۷۷ : ای دلِ دریا نشین گوهرِ دریا مپاش

شمارهٔ ۶۷۸ : از آنم خلق می‌خوانند قلّاش

شمارهٔ ۶۷۹ : جمالِ رویِ هم چون آفتابش

شمارهٔ ۶۸۰ : چو صرف شد همه اوقاتِ عمر در طلبش

شمارهٔ ۶۸۱ : وَه وَه از جانِ به لب آمده بر بویِ لبش

شمارهٔ ۶۸۲ : ز گردِ چشمۀ حیوان برآمده ست نباتش

شمارهٔ ۶۸۳ : درونِ سینه یی دارم پر آتش

شمارهٔ ۶۸۴ : دوست می دارم خمارِ چشم مستش

شمارهٔ ۶۸۵ : که را کشتند دی چشمانِ مستش

شمارهٔ ۶۸۶ : خدایا ازین مسکراتم ببخش

شمارهٔ ۶۸۷ : نمی زنم نفسی تا نمی کنم یادش

شمارهٔ ۶۸۸ : مسکین دلِ بی چاره کز دست بشد کارش

شمارهٔ ۶۸۹ : فکن ای بخت یک ره استخوانم زیرِ دیوارش

شمارهٔ ۶۹۰ : که می آرد به دل پیغامِ یارش

شمارهٔ ۶۹۱ : هنوز اگرچه جفا دیده می روم ز برش

شمارهٔ ۶۹۲ : کیست شیخ الوقت تا فریاد دارم بر درش

شمارهٔ ۶۹۳ : فرخنده روزگارِ گدایانِ خارکش

شمارهٔ ۶۹۴ : معطّرست دماغم ز بوی ِ یرلیکش

شمارهٔ ۶۹۵ : هیهات نزاری بنگر بوسه ستانش

شمارهٔ ۶۹۶ : گفتم آیا در کنار آرم میانش

شمارهٔ ۶۹۷ : هر که ما را دوست دارد خلق گردد دشمنش

شمارهٔ ۶۹۸ : مرغِ دلم که زلفِ تو باشد نشیمنش

شمارهٔ ۶۹۹ : بیار ای بادِ جان پرور نسیمی از عرقچینش

شمارهٔ ۷۰۰ : هزار یادِ سرِ پنجۀ نگارینش

شمارهٔ ۷۰۱ : آن را که گمان شود یقینش

شمارهٔ ۷۰۲ : ز دست مدعیان یک زمانکی شبِ دوش

شمارهٔ ۷۰۳ : مشتری و زهره در عین قران بوده ست دوش

شمارهٔ ۷۰۴ : پیر خرابات به من گفت دوش

شمارهٔ ۷۰۵ : کمند است آنکه افکنده‌ست بر دوش

شمارهٔ ۷۰۶ : با شمع درآمد از درم دوش

شمارهٔ ۷۰۷ : آمد بر من نگار من دوش

شمارهٔ ۷۰۸ : ای لبت عقلم به غارت داده دوش

شمارهٔ ۷۰۹ : سرمست درآمد ز درم نیمه شبی دوش

شمارهٔ ۷۱۰ : ای دل از گردش ایام مخالف مخروش

شمارهٔ ۷۱۱ : نگارا پری زاده ای یا سروش

شمارهٔ ۷۱۲ : به گوش هوش شنیدم که بر زبان سروش

شمارهٔ ۷۱۳ : بیا جانا جهان بر من بمفروش

شمارهٔ ۷۱۴ : بهشت است خمخانه می فروش

شمارهٔ ۷۱۵ : آن موی بریده بر بنا گوش

شمارهٔ ۷۱۶ : ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

شمارهٔ ۷۱۷ : تا صبح قیامت نشود ذوق فراموش

شمارهٔ ۷۱۸ : درد عشق است ای ملامت گر خموش

شمارهٔ ۷۱۹ : خوش عالم عاقلان مدهوش

شمارهٔ ۷۲۰ : دگر باره اگر بینم جمال عالم آرایش

شمارهٔ ۷۲۱ : می در ده و دردِسر مده بیش

شمارهٔ ۷۲۲ : همه را شادی و مارا غم جانانه خویش

شمارهٔ ۷۲۳ : منم و گوشه تنهایی و بی یاری خویش

شمارهٔ ۷۲۴ : مردانه وار بر گذر از آرزوی خویش

شمارهٔ ۷۲۵ : بیا که فصل ربیع است و وقت عیش و نشاط

شمارهٔ ۷۲۶ : با دل در احتسابم و با دیده در نزاع

شمارهٔ ۷۲۷ : بیا که می کند از مشرق آفتاب طلوع

شمارهٔ ۷۲۸ : خروس بانگ برآورد و صبح کرد طلوع

شمارهٔ ۷۲۹ : بوی بهشت می دمد از جویبار باغ

شمارهٔ ۷۳۰ : برخیز تا کنیم صبوحی هوای باغ

شمارهٔ ۷۳۱ : دلی می خواهم از هر کار فارغ

شمارهٔ ۷۳۲ : مدعیان می نهند پای برون از گزاف

شمارهٔ ۷۳۳ : بوی بهار می دهد باد صبا ز هر طرف

شمارهٔ ۷۳۴ : دوستان آه از فراق آه از فراق

شمارهٔ ۷۳۵ : به جفت چشم تو در جهان و ابرو طاق

شمارهٔ ۷۳۶ : صراحی می زند بانگ اناالحق

شمارهٔ ۷۳۷ : گر نسبت خرقه نبرد شیخ به صادق

شمارهٔ ۷۳۸ : هر که نباشد چو من پس‌رو ارباب عشق

شمارهٔ ۷۳۹ : ای پسر ار بگذری سوی خرابات عشق

شمارهٔ ۷۴۰ : دبدبه ای می زنند بر سر بازار عشق

شمارهٔ ۷۴۱ : دوش مرا پیش کرد قافله سالارِعشق

شمارهٔ ۷۴۲ : مستیم از مبادیِ فطرت ز جامِ عشق

شمارهٔ ۷۴۳ : ای خطبۀ سعادتِ کلّی به نامِ عشق

شمارهٔ ۷۴۴ : زلالِ خضر و شبِ خلوت و حریفِ موافق

شمارهٔ ۷۴۵ : رفیقی هم دم و یاری موافق

شمارهٔ ۷۴۶ : ما بینِ حقّ و باطل ضدّیتیست مطلق

شمارهٔ ۷۴۷ : خنبِ من کوثرست و راحِ رحیق

شمارهٔ ۷۴۸ : اگر تو جهد کنی با تو می رود توفیق

شمارهٔ ۷۴۹ : بر ما گر اعتراض کند مدّعی چه باک

شمارهٔ ۷۵۰ : فسردگان چه شناسند قدرِ سورِ فلک

شمارهٔ ۷۵۱ : عشق است فراخ و سینه‌ای تنگ

شمارهٔ ۷۵۲ : مرا مکابره کشته ست بی خصومت و جنگ

شمارهٔ ۷۵۳ : عشق اگر باز گرفتی ز گریبانم چنگ

شمارهٔ ۷۵۴ : تو ملامت مکن ای مدّعی اینک سر و سنگ

شمارهٔ ۷۵۵ : آشکارا شد همه رازم دریغا نام و ننگ

شمارهٔ ۷۵۶ : گذشت عمرِ گرامی در انتظارِ وصال

شمارهٔ ۷۵۷ : نه بی تو طاقتِ صبر و نه با تو رویِ وصال

شمارهٔ ۷۵۸ : گر برون آیی و برقع بگشایی ز جمال

شمارهٔ ۷۵۹ : صخره ای بر راهِ ما بود از خیال

شمارهٔ ۷۶۰ : کجا شدی که فراتر نمی شوی ز مقابل

شمارهٔ ۷۶۱ : صبح دَم دوش برآورد منادی بلبل

شمارهٔ ۷۶۲ : تویی که بر تو نباشد مرا نظیر و بدل

شمارهٔ ۷۶۳ : عشق آمد و برفت قرار و ثباتِ دل

شمارهٔ ۷۶۴ : چند خواهم سوخت آه از دردِ دل

شمارهٔ ۷۶۵ : ای دیده را به دیدنِ رویت قرارِ دل

شمارهٔ ۷۶۶ : هیهات اگر به دستِ من استی زمامِ دل

شمارهٔ ۷۶۷ : پیرانه سر ز دست بدادم عنانِ دل

شمارهٔ ۷۶۸ : دوست می دارم به جانش در میانِ جان و دل

شمارهٔ ۷۶۹ : ای دل آخر نشدی سیر ز محنت ای دل

شمارهٔ ۷۷۰ : با تو پیوندست ما را از ازل

شمارهٔ ۷۷۱ : بیا دل ز دنیایِ دون بر گسل

شمارهٔ ۷۷۲ : سرِ پیوند ندارد صنمِ مهر گسل

شمارهٔ ۷۷۳ : به جز ملامتم از دل نمی شود حاصل

شمارهٔ ۷۷۴ : ای دل از عمرِ گرانمایه چه داری حاصل

شمارهٔ ۷۷۵ : نیسان فکند باز عرق بر عذارِگل

شمارهٔ ۷۷۶ : گیتی بهشت وار شد از روزگارِ گل

شمارهٔ ۷۷۷ : رونق گرفت کارِ من از روزگارِ گل

شمارهٔ ۷۷۸ : باد آمد و گشاد نقاب از رخانِ گل

شمارهٔ ۷۷۹ : کرد آشکار بادِ بهاری نهانِ گل

شمارهٔ ۷۸۰ : از تُتُق آمد برون خاتونِ گل

شمارهٔ ۷۸۱ : اگر دورم از تو به آب و به گِل

شمارهٔ ۷۸۲ : بلبل ز شاخِ سرو چو بر زد نوایِ گل

شمارهٔ ۷۸۳ : مرا چو مست روان کرده بوده اند از اوّل

شمارهٔ ۷۸۴ : دستِ من و دامنِ آلِ رسول

شمارهٔ ۷۸۵ : نگسلم از دوست امیدِ وصول

شمارهٔ ۷۸۶ : ای دلِ شوریده سرِ بُل فضول

شمارهٔ ۷۸۷ : نشسته ام به خیالی که می پزم مشغول

شمارهٔ ۷۸۸ : بر بویِ وفایی که ندیدم ز تو نا اهل

شمارهٔ ۷۸۹ : ز راهِ لطف درین کلبۀ خراب خرام

شمارهٔ ۷۹۰ : هزار شکر که برگشتم از سفر به مقام

شمارهٔ ۷۹۱ : ماهِ نو بنمود رخ سار از غمام

شمارهٔ ۷۹۲ : تنها نی ام اگرچه که تنها نشسته ام

شمارهٔ ۷۹۳ : در خیال آبادِ خود بنشسته ام

شمارهٔ ۷۹۴ : ز وصلِ تو نفسی بهره بر نداشته ام

شمارهٔ ۷۹۵ : دوستان در کارِ خود حیران و مشکل مانده ام

شمارهٔ ۷۹۶ : تا فراقت دیده‌ام خون می‌چکاند دیده‌ام

شمارهٔ ۷۹۷ : جان در سرِ دل باختم تا عاشقِ جانانه‌ام

شمارهٔ ۷۹۸ : دلِ گم کرده را چندان که می جویم نمی یابم

شمارهٔ ۷۹۹ : بیا کز تو نمی باشد شکیبم

شمارهٔ ۸۰۰ : گر یک نفس از تو می شکیبم

شمارهٔ ۸۰۱ : کوزه بر دوشِ راهب دیرم

شمارهٔ ۸۰۲ : چو بر یادِ لبش در مسکراتم

شمارهٔ ۸۰۳ : دردا کز اشتیاقِ تو جانا بسوختم

شمارهٔ ۸۰۴ : نمی شود به حیل با تو در کمر دستم

شمارهٔ ۸۰۵ : یک امشبی که به خدمت به باده بنشستم

شمارهٔ ۸۰۶ : بیار باده به من ده که توبه بشکستم

شمارهٔ ۸۰۷ : آوازه در افتاد که من توبه شکستم

شمارهٔ ۸۰۸ : دردمندم وز وصالِ یار درمان نیستم

شمارهٔ ۸۰۹ : ازین ورطه بیرون شوی نیستم

شمارهٔ ۸۱۰ : دوش بس خوش روزگاری داشتم

شمارهٔ ۸۱۱ : دردا که سی ز عمر به غفلت گذاشتم

شمارهٔ ۸۱۲ : شبِ وداع که جانانه را کنار گرفتم

شمارهٔ ۸۱۳ : ترا نادیده مهرت بر گرفتم

شمارهٔ ۸۱۴ : ندارم کار با افلاک و انجم

شمارهٔ ۸۱۵ : تا ساکنِ کنجِ محنت آبادم

شمارهٔ ۸۱۶ : دگر باره پیرانه سر درفتادم

شمارهٔ ۸۱۷ : دریغ کز نظرِ دوستان بیفتادم

شمارهٔ ۸۱۸ : چنان به رویِ تو هر بامداد دل شادم

شمارهٔ ۸۱۹ : به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم

شمارهٔ ۸۲۰ : یادِ آن کس که نرفته ست دمی از یادم

شمارهٔ ۸۲۱ : آن شب که وداعِ یار کردم

شمارهٔ ۸۲۲ : بگذاشتمت جانا ناکام و سفر کردم

شمارهٔ ۸۲۳ : شبِ فراق که بی رغبتی سفر کردم

شمارهٔ ۸۲۴ : ز می توبه کردم ز مستی نکردم

شمارهٔ ۸۲۵ : شبانِ تا به سحر گردِ شهر می گردم

شمارهٔ ۸۲۶ : منم که قبلۀ جان با جمالت آوردم

شمارهٔ ۸۲۷ : چندان که در سلوک ز خود پیش تر شدم

شمارهٔ ۸۲۸ : مرا که از تو میسّر نمی شود یک دم

شمارهٔ ۸۲۹ : شبانه دوش که تنها به کنج خود بودم

شمارهٔ ۸۳۰ : من همان مستم و شوریده کز اوّل بودم

شمارهٔ ۸۳۱ : یک شبی تا روز با تو خلوتی می بایدم

شمارهٔ ۸۳۲ : باز رسیدم جمالِ دوست بدیدم

شمارهٔ ۸۳۳ : هزار شکر که خود را امیدوار بدیدم

شمارهٔ ۸۳۴ : اندر دو کون جانا بی تو طرب ندیدم

شمارهٔ ۸۳۵ : چه سودا راه زد دوشم همانا از جنون دیدم

شمارهٔ ۸۳۶ : روزها شد که برفتی و به خدمت نرسیدم

شمارهٔ ۸۳۷ : ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدم

شمارهٔ ۸۳۸ : اگر وصال میسّر شود دگر بارم

شمارهٔ ۸۳۹ : اگر دولت بود روزی به قوهستان دگر بارم

شمارهٔ ۸۴۰ : بی تو خونابه به رخساره فرو می بارم

شمارهٔ ۸۴۱ : ترا به جان و دل از جان و دل وفادارم

شمارهٔ ۸۴۲ : ز عمرم چه حاصل چو یاری ندارم

شمارهٔ ۸۴۳ : چرا چنین شب و روز انتظار می دارم

شمارهٔ ۸۴۴ : در عشق تو از نوکِ قلم دود برآرم

شمارهٔ ۸۴۵ : شب ها همه شب در انتظارم

شمارهٔ ۸۴۶ : که می‌برد ز رفیقان به دوستان خبرم

شمارهٔ ۸۴۷ : آخر ای راحت جان جور تو تا چند برم

شمارهٔ ۸۴۸ : گر بنویسم که چون بی تو به سر می برم

شمارهٔ ۸۴۹ : یاد باد آن شب که در بیت الحرم

شمارهٔ ۸۵۰ : منم که برنکنم از آستان یار سرم

شمارهٔ ۸۵۱ : فتاد بر صنمی دی به رهگذر نظرم

شمارهٔ ۸۵۲ : به دیده ی دل ناظر به هر چه در نگرم

شمارهٔ ۸۵۳ : توبه ای کردم و گفتم که دگر می نخورم

شمارهٔ ۸۵۴ : من ز دست ساقیان غیب صهبا می‌خورم

شمارهٔ ۸۵۵ : جان و دل بنهاده ام تا می خورم

شمارهٔ ۸۵۶ : دلم ببرد و قرارم برفت و معذورم

شمارهٔ ۸۵۷ : ای بی خبر ز دردِ دلِ مهرپرورم

شمارهٔ ۸۵۸ : به زخمِ تیرِ ملامت سپر نیندازم

شمارهٔ ۸۵۹ : فغان از مردمِ چشمم که بیرون می دهد رازم

شمارهٔ ۸۶۰ : چو لطف کردی و برداشتی به اعزازم

شمارهٔ ۸۶۱ : نیامدی و من از انتظار می سوزم

شمارهٔ ۸۶۲ : هم از شکستنِ پیمانِ یار می ترسم

شمارهٔ ۸۶۳ : دگر سفر نکنم گر به دوست بازرسم

شمارهٔ ۸۶۴ : چنان غمِ تو فرو بست راه بر نفسم

شمارهٔ ۸۶۵ : دل ندارم که ز رویِ تو شکیبا باشم

شمارهٔ ۸۶۶ : نه روی و رهی که با تو باشم

شمارهٔ ۸۶۷ : به اختیار ز روی تو بر ندارم چشم

شمارهٔ ۸۶۸ : بر یاد روی دوستان جام مصفا می کشم

شمارهٔ ۸۶۹ : ای امیدم به تو نومید مکن از خویشم

شمارهٔ ۸۷۰ : مریم دوشیزه عیسی در شکم

شمارهٔ ۸۷۱ : نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلم

شمارهٔ ۸۷۲ : دلم بر آتش هجران بسوخت آه دلم

شمارهٔ ۸۷۳ : چو باز کرد سر درج پرگهر چشمم

شمارهٔ ۸۷۴ : بیا بیا صنما بیش از این مرنجانم

شمارهٔ ۸۷۵ : اگر عشق تو شد در خون جانم

شمارهٔ ۸۷۶ : در انتظار وصال تو عمر می گذرانم

شمارهٔ ۸۷۷ : جان برای تو که هم دردی و هم درمانم

شمارهٔ ۸۷۸ : مرا دیوانه می خوانند و با دیوانه می مانم

شمارهٔ ۸۷۹ : شبی بود به مهی خلوتی که ساز کنم

شمارهٔ ۸۸۰ : بار دگر عزم سفر می کنم

شمارهٔ ۸۸۱ : من دوست می دارم تو را گو قصد من کن دشمنم

شمارهٔ ۸۸۲ : عجب مدار خراباتیی چنین که منم

شمارهٔ ۸۸۳ : هلاک می شوم از لعبت شکر دهنم

شمارهٔ ۸۸۴ : یک ام شبی که به خلوت جمال دوست ببینم

شمارهٔ ۸۸۵ : اگر ز بخت مساعد شود که روی تو بینم

شمارهٔ ۸۸۶ : چه حالت است ندانم به خواب می‌بینم

شمارهٔ ۸۸۷ : منم آخر که چنین بی تو جهان می بینم

شمارهٔ ۸۸۸ : شد در سر کار تو هم دنیی و هم دینم

شمارهٔ ۸۸۹ : من اگر مست خرابم چه کنم مست توام

شمارهٔ ۸۹۰ : خراب کرده ی چشمان پر خمار توام

شمارهٔ ۸۹۱ : من کی ام تا گویمت آنِ توام

شمارهٔ ۸۹۲ : اگر چه هیچ نی ام هر چه هستم آن توام

شمارهٔ ۸۹۳ : دلبرا شیفته ی قامت و بالای توام

شمارهٔ ۸۹۴ : برون نمی رود از سر هوای روی توام

شمارهٔ ۸۹۵ : مکن ملامت اگر شهر بند کوی توام

شمارهٔ ۸۹۶ : خویش را با یاد جانان می دهم

شمارهٔ ۸۹۷ : فرو شده است به گل باز تا کمر پایم

شمارهٔ ۸۹۸ : من از این عهده کی برون آیم

شمارهٔ ۸۹۹ : چشم امیدوار به ره برنهاده‌ایم

شمارهٔ ۹۰۰ : ما چو از بَدْوِ ازل باده‌پرست آمده‌ایم

شمارهٔ ۹۰۱ : ما ساغر الست به رغبت کشیده‌ایم

شمارهٔ ۹۰۲ : پنجاه سال خون دلِ رز مکیده‌ایم

شمارهٔ ۹۰۳ : گر به قلّاشی و رندی در جهان افسانه‌ایم

شمارهٔ ۹۰۴ : صبا بگوی به یارم که باز می‌آیم

شمارهٔ ۹۰۵ : ما از آن جامِ الستی مستیم

شمارهٔ ۹۰۶ : آن چه از توحیدِ مطلق یافتیم

شمارهٔ ۹۰۷ : کار این است که از کارِ جهان آزادیم

شمارهٔ ۹۰۸ : آن چه شب بود که با دوست به پایان بردیم

شمارهٔ ۹۰۹ : تا هوایِ هوایِ می کردیم

شمارهٔ ۹۱۰ : بقایِ عمرِ تو بادا گزینه یارِ قدیم

شمارهٔ ۹۱۱ : با تو دارم هرچه دارم از جدید و از قدیم

شمارهٔ ۹۱۲ : ما نیز قیامت که بگفتند بدیدیم

شمارهٔ ۹۱۳ : دیر برآمد که روی یار ندیدیم

شمارهٔ ۹۱۴ : تا دُردیِ درد او چشیدیم

شمارهٔ ۹۱۵ : ما متقیان توبه کاریم

شمارهٔ ۹۱۶ : هر چه بر اندیشم از تو زار بگریم

شمارهٔ ۹۱۷ : هر چه در هستی ما هست چنان در بازیم

شمارهٔ ۹۱۸ : مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیم

شمارهٔ ۹۱۹ : ما که شنگولیانِ خوش باشیم

شمارهٔ ۹۲۰ : ما که دیوانگانِ مدهوشیم

شمارهٔ ۹۲۱ : عیش ما داریم کز شادی و شیون فارغیم

شمارهٔ ۹۲۲ : می‌روی ای در دلِ تنگم مقیم

شمارهٔ ۹۲۳ : ما که مستانِ الستیم چنان مستانیم

شمارهٔ ۹۲۴ : آخر بمردم از غمت ای زندگانیم

شمارهٔ ۹۲۵ : وقتِ آن آمد که بر غندان زنیم

شمارهٔ ۹۲۶ : یار با ما هر چه گوید آن کنیم

شمارهٔ ۹۲۷ : چنان آرزومندِ دیدارِ اویم

شمارهٔ ۹۲۸ : به دردِ عشق شدم مبتلا دوا ز که جویم

شمارهٔ ۹۲۹ : دل گم کرده‌ی خود را ز کجا می‌جویم

شمارهٔ ۹۳۰ : ای خاک درِ تو آب رویم

شمارهٔ ۹۳۱ : در کویِ دوست گر چه نه مردانه می‌رویم

شمارهٔ ۹۳۲ : بیا تا کژ نشینم راست گویم

شمارهٔ ۹۳۳ : ما گر چه ز خدمتت جداییم

شمارهٔ ۹۳۴ : می‌خواره و می‌پرست ماییم

شمارهٔ ۹۳۵ : ما از آن مستان که پنداری نِه‌ایم

شمارهٔ ۹۳۶ : مهر من ای ماه روی مهربان

شمارهٔ ۹۳۷ : به غم بنشسته ام سر در گریبان

شمارهٔ ۹۳۸ : مسلمانان مسلمانان مسلمانی کدام است آن

شمارهٔ ۹۳۹ : یاد آن شب¬ها که بودی در کنارم دل¬ستان

شمارهٔ ۹۴۰ : بوی بهار آمده ست و وقت گل ستان

شمارهٔ ۹۴۱ : محروم مانده ام ز ملاقات دوستان

شمارهٔ ۹۴۲ : دورم دریغ موسمِ عشرت ز دوستان

شمارهٔ ۹۴۳ : آرزومندم به روی دوستان

شمارهٔ ۹۴۴ : ای باد صبا رَو ز سپاهان به قهستان

شمارهٔ ۹۴۵ : بنفشه زار برآمد ز طرفِ لاله¬ستان

شمارهٔ ۹۴۶ : ساقی فدای جان تو بادا هزار جان

شمارهٔ ۹۴۷ : باد بهار می وزد از طرف نهارجان

شمارهٔ ۹۴۸ : بحر عشق است این و در وی موج بیم و جان

شمارهٔ ۹۴۹ : گر هیچ عشقت از در ناگه در آید ای جان

شمارهٔ ۹۵۰ : متنعمّان چه دانند مشقت فقیران

شمارهٔ ۹۵۱ : از من ای باد سلامی به فلانی برسان

شمارهٔ ۹۵۲ : وه که جهان در گرفت سوزِ دمِ عاشقان

شمارهٔ ۹۵۳ : ای که نبودی شبی مونسِ غم‌خوارگان

شمارهٔ ۹۵۴ : ساخته عشق چیست فطرتِ دیوانگان

شمارهٔ ۹۵۵ : مرا طاقت نمی‌باشد جدایی کردن از جانان

شمارهٔ ۹۵۶ : چه غم که نیست مرا حاصل ای مسلمانان

شمارهٔ ۹۵۷ : بساز بر بط و برزن رهِ قلندریان

شمارهٔ ۹۵۸ : کی تواند هرکس از خود عاشقی بر ساختن

شمارهٔ ۹۵۹ : چه می‌خواهی پیاپی عهد بستن

شمارهٔ ۹۶۰ : چه بایدم دلِ شوریده درجهان بستن

شمارهٔ ۹۶۱ : یک تار موی از آن سر زلفین پر فتن

شمارهٔ ۹۶۲ : تنم جایی و دل جایی ندارم زَهرهٔ گفتن

شمارهٔ ۹۶۳ : ای روح من در قلب تو چون جان تو در جسم تن

شمارهٔ ۹۶۴ : ای آرزوی جانم در پای تو افتادن

شمارهٔ ۹۶۵ : نمیتوان دل یاری زخود بیازردن

شمارهٔ ۹۶۶ : تا نگویی تو ندانم که چه باید کردن

شمارهٔ ۹۶۷ : توبه کردم که دگر توبه نخواهم کردن

شمارهٔ ۹۶۸ : ضرورت است جدایی ز دل ستان کردن

شمارهٔ ۹۶۹ : مبارک است ملاقات دوستان کردن

شمارهٔ ۹۷۰ : نخواهم هرگز از می توبه کردن

شمارهٔ ۹۷۱ : به گدایان نرسد شاه سواری کردن

شمارهٔ ۹۷۲ : ناگزیریست مرا شیفته رایی کردن

شمارهٔ ۹۷۳ : مرا به فخر بود طوق فقر در گردن

شمارهٔ ۹۷۴ : صعب کاریست سرآسیمه ی ایام شدن

شمارهٔ ۹۷۵ : دلا تا چند با خود دوست بودن

شمارهٔ ۹۷۶ : سخت کاری‌ست ریاضت‌کشِ هجران بودن

شمارهٔ ۹۷۷ : ای آرزویِ چشمم روی تو باز دیدن

شمارهٔ ۹۷۸ : گر باز میسّر شودم رویِ تو دیدن

شمارهٔ ۹۷۹ : مرا ز دیده چه حاصل مگر به رویِ‌تو دیدن

شمارهٔ ۹۸۰ : چه خوش باشد پس از هجران کشیدن

شمارهٔ ۹۸۱ : ز بامِ مسجد الأقصی مؤذّن

شمارهٔ ۹۸۲ : ای عشق می‌توانی بر کلّ و جزوِ ما زن

شمارهٔ ۹۸۳ : عاقله‌ی عقل چیست مظلمه‌ی مرد و زن

شمارهٔ ۹۸۴ : ای عشق پروریده تو را درکنارِ حسن

شمارهٔ ۹۸۵ : گر بگویم که شد از نورِ تجلّی روشن

شمارهٔ ۹۸۶ : ای دلِ درمانده به حبس وطن

شمارهٔ ۹۸۷ : آخر ای ظالم خدا را یاد کن

شمارهٔ ۹۸۸ : ای پیک مشتاقان بگو امشب بدان پیمان‌شکن

شمارهٔ ۹۸۹ : ماه رویا قصدِ جانِ مردمِ بی‌دل مکن

شمارهٔ ۹۹۰ : ای دل نمی‌گفتم تورا با عشق خود بینی مکن

شمارهٔ ۹۹۱ : ای عشق تو در جان من از بدو کُن

شمارهٔ ۹۹۲ : ای دل حصارِ همّتِ مردان پناه کن

شمارهٔ ۹۹۳ : گر هیچ می‌توانی ما را حمایتی کن

شمارهٔ ۹۹۴ : با پای لطف نگارا به کوی ما گذری کن

شمارهٔ ۹۹۵ : گر هیچ می‌توانی ای دل گزارشی کن

شمارهٔ ۹۹۶ : ای قامتِ تو قیامتِ من

شمارهٔ ۹۹۷ : آبِ‌روی خود ببردم در میانِ انجمن

شمارهٔ ۹۹۸ : کُنج خراباتِ عشق، جای من و گنجِ من

شمارهٔ ۹۹۹ : هر شب از ایوان به کیوان بگذرد فریادِ من

شمارهٔ ۱۰۰۰ : مرا جانانه‌ای باید که باشد غم گسارِ من

شمارهٔ ۱۰۰۱ : ای بخت اگر حامی شوی سعیی کنی در کار من

شمارهٔ ۱۰۰۲ : اگر دست واگیری از کارِ من

شمارهٔ ۱۰۰۳ : ای که ندانی که چیست حالِ من و یارِ من

شمارهٔ ۱۰۰۴ : حذر کن ز آهِ جهان‌گیرِ من

شمارهٔ ۱۰۰۵ : یا رب آزاد کن مرا از من

شمارهٔ ۱۰۰۶ : تا از برِ من رفتی رفته‌ست قرار از من

شمارهٔ ۱۰۰۷ : الغیاث از هم‌نشینان خیال‌آمیز من

شمارهٔ ۱۰۰۸ : مرا که دوست تو باشی نترسم از دشمن

شمارهٔ ۱۰۰۹ : جانِ من و عقلِ من و هوشِ من

شمارهٔ ۱۰۱۰ : ای سرِ کویِ تو منزل گَهِ آسایشِ من

شمارهٔ ۱۰۱۱ : کس ندارد خبر از واقعهٔ مشکل من

شمارهٔ ۱۰۱۲ : ماه من ای سرو سیم اندام من

شمارهٔ ۱۰۱۳ : باد صبا هر نفس تازه کند جان من

شمارهٔ ۱۰۱۴ : ای عشق تو از بدو کن در جان من

شمارهٔ ۱۰۱۵ : صحبت اهل دلی و جاه من و جان من

شمارهٔ ۱۰۱۶ : الغیاث ای دوستان از درد بی درمان من

شمارهٔ ۱۰۱۷ : گواه است بر درد پنهان من

شمارهٔ ۱۰۱۸ : اگر ز دوستی اوست خلق دشمن من

شمارهٔ ۱۰۱۹ : کو شیفته ای کجاست چون من

شمارهٔ ۱۰۲۰ : هر لحظه هدهدی ز سبا میرسد به من

شمارهٔ ۱۰۲۱ : گر به گوشت برسد درد من و زاری من

شمارهٔ ۱۰۲۲ : بیا و دیده ی پر خون ما بین

شمارهٔ ۱۰۲۳ : ای ز بهشت بی خبر رونق نو بهار بین

شمارهٔ ۱۰۲۴ : گوشه چشم پر خمارش بین

شمارهٔ ۱۰۲۵ : مجنون در لیلی زد فرهاد در شیرین

شمارهٔ ۱۰۲۶ : ترش گرفته دو ابرو و لب چنان شیرین

شمارهٔ ۱۰۲۷ : چون کنم برگ شکیبایی ندارم بیش ازین

شمارهٔ ۱۰۲۸ : ایّها الخمّار مخموریم و رنجور و حزین

شمارهٔ ۱۰۲۹ : دوش مرا گفت عقل از سر رای زرین

شمارهٔ ۱۰۳۰ : عشق با هر کس که گردد هم نشین

شمارهٔ ۱۰۳۱ : خوش است آن دو چشمِ مخمور و خوش آن دو زلفِ مشکین

شمارهٔ ۱۰۳۲ : به جفا دست برآورد و کمر بست به کین

شمارهٔ ۱۰۳۳ : گر بدانی که من از عشقِ که‌ام زار چنین

شمارهٔ ۱۰۳۴ : بی‌دوست این منم که به سر می‌برم چنین

شمارهٔ ۱۰۳۵ : ای که دلم ز دست شد جانِ شما که هم‌چنین

شمارهٔ ۱۰۳۶ : ای که از مکرِ عدو بر خویش می‌پیچی چنین

شمارهٔ ۱۰۳۷ : مستم از اقداحِ مالامالِ تو

شمارهٔ ۱۰۳۸ : رفتی و یک نفس نرفت از نظرم خیالِ تو

شمارهٔ ۱۰۳۹ : کارم از دست بشد دستِ من و دامنِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۰ : بادِ صبا بر گرفت بویِ عرق چینِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۱ : باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۲ : دل‌برا در آرزویِ رویِ شهر آرایِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۳ : ای به تو آرزویِ من بیش‌تر از جفایِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۴ : آخر ای دوست کجایی که چنانم بی‌تو

شمارهٔ ۱۰۴۵ : دریغ آن همه امّیدِ من به یاریِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۶ : ای دلِ سوداییِ من چند ز رعناییِ تو

شمارهٔ ۱۰۴۷ : ماییم و نیم جان و جهانی و نیم‌جو

شمارهٔ ۱۰۴۸ : به دادخواه زِ دستِ تو می‌روم سویِ اردو

شمارهٔ ۱۰۴۹ : ندانم آفتاب است آن اگر رو

شمارهٔ ۱۰۵۰ : ای چون قدت نخاسته در جوی‌بار سرو

شمارهٔ ۱۰۵۱ : بیا که جانِ منی جانِ من بیا بمرو

شمارهٔ ۱۰۵۲ : گر شبکی نشستمی با بُتِ خویش رو به رو

شمارهٔ ۱۰۵۳ : خوش است بر لبِ قلزم نشسته در باکو

شمارهٔ ۱۰۵۴ : بادِ بهار می وزد بادۀ خوش گوار کو

شمارهٔ ۱۰۵۵ : برآوردند طوفان از جهان دیوان سلیمان کو

شمارهٔ ۱۰۵۶ : من به جان آمده ام راه سویِ جانان کو

شمارهٔ ۱۰۵۷ : آخر ای راحت جان دردِ دلِ ما بشنو

شمارهٔ ۱۰۵۸ : آخر ای راحتِ جان دردِ دلِ ما بشنو

شمارهٔ ۱۰۵۹ : ما می‌رویم و با تو نکرده وداعِ راه

شمارهٔ ۱۰۶۰ : اگر در عالمِ غیبم دهی راه

شمارهٔ ۱۰۶۱ : کیست کآرد به من از دوست پیامی نا گاه

شمارهٔ ۱۰۶۲ : برفکن برقع از آن رویِ چو ماه

شمارهٔ ۱۰۶۳ : هر که را مهرِ تو در دل نبود بی جان به

شمارهٔ ۱۰۶۴ : مرا هاتفی داد ناگاه توبه

شمارهٔ ۱۰۶۵ : تا شود از پیش ماه پرده برانداخته

شمارهٔ ۱۰۶۶ : ای به دعوی خویشتن را مرد معنی ساخته

شمارهٔ ۱۰۶۷ : ای مرا در آتش هجران سراپا سوخته

شمارهٔ ۱۰۶۸ : لبت چشمه و خضر گردش نشسته

شمارهٔ ۱۰۶۹ : این منم خود را چنین در دست غم بگذاشته

شمارهٔ ۱۰۷۰ : هستم ز جام عشقت مست و خراب گشته

شمارهٔ ۱۰۷۱ : این بار شد از دستم کار دل سرگشته

شمارهٔ ۱۰۷۲ : زلف تو چون چشم مست تاب گرفته

شمارهٔ ۱۰۷۳ : باز آمده ای سری در آشفته

شمارهٔ ۱۰۷۴ : نکرده از دو عالم دست کوته

شمارهٔ ۱۰۷۵ : ای نازنین بی موجبی در خون ما رفتن که چه

شمارهٔ ۱۰۷۶ : در ده علی الصباح به دفعِ خمار باده

شمارهٔ ۱۰۷۷ : بر دوستی تو می خورم باده

شمارهٔ ۱۰۷۸ : ساقی میِ شوق ناک در ده

شمارهٔ ۱۰۷۹ : بر کوچه ی او خواهم یک بار گذر کرده

شمارهٔ ۱۰۸۰ : ای به دیدار تو جانم آرزومند آمده

شمارهٔ ۱۰۸۱ : دوش بازم قاصدی از حضرت یار آمده

شمارهٔ ۱۰۸۲ : یار می باید که باشد چست و چالاک آمده

شمارهٔ ۱۰۸۳ : ماییم و جانی بر دهان از جور هجران آمده

شمارهٔ ۱۰۸۴ : مسیح اگر به نفس کرد مرده‌ای زنده

شمارهٔ ۱۰۸۵ : ای مرا هم چو دیده نادیده

شمارهٔ ۱۰۸۶ : ای ترکِ ما گرفته پیوندِ ما بریده

شمارهٔ ۱۰۸۷ : یاد آن وقت که جانانهٔ ما ترسیده

شمارهٔ ۱۰۸۸ : ای من به وفای تو رسیده

شمارهٔ ۱۰۸۹ : عجب سرّی‌ست مردان را درونِ سینه پوشیده

شمارهٔ ۱۰۹۰ : مگر وصال تو روزی شود دگرباره

شمارهٔ ۱۰۹۱ : به پای عشق درافتاده‌ام دگرباره

شمارهٔ ۱۰۹۲ : به دام عشق درآویختم دگرباره

شمارهٔ ۱۰۹۳ : از برت می‌روم به ناچاره

شمارهٔ ۱۰۹۴ : بیار از آن لبِ شیرین‌تر از شکر بوسه

شمارهٔ ۱۰۹۵ : زین پیش اگر مجنون دیوانه بُد اکنون که

شمارهٔ ۱۰۹۶ : ای رشک برده در باغ از عارض تو لاله

شمارهٔ ۱۰۹۷ : از نَفَس دوست شد مریمِ جان حامله

شمارهٔ ۱۰۹۸ : زهی از عنبر سارا نغوله

شمارهٔ ۱۰۹۹ : غلام ساقیِ خویشم که از شرابِ شبانه

شمارهٔ ۱۱۰۰ : گران‌جانی مکن یارا مشو در خوابِ مستانه

شمارهٔ ۱۱۰۱ : مسلمانان دگرباره به کوی افتادم از خانه

شمارهٔ ۱۱۰۲ : غریبا گر خبر داری ز خانه

شمارهٔ ۱۱۰۳ : تا قدم در ره مردان ننهی مردانه

شمارهٔ ۱۱۰۴ : میان من و دوست چون شد یگانه

شمارهٔ ۱۱۰۵ : منم آن زاهد دورِ زمانه

شمارهٔ ۱۱۰۶ : سگالی هست ما را در میانه

شمارهٔ ۱۱۰۷ : ای یار برون شو از میانه

شمارهٔ ۱۱۰۸ : تو مرا هم‌نفسِ دیرینه

شمارهٔ ۱۱۰۹ : خوشا آبِ انگور در آبگینه

شمارهٔ ۱۱۱۰ : دلم بر آتشِ هجران بسوخت زار اندوه

شمارهٔ ۱۱۱۱ : هر کجا برفکند قامتِ جانان سایه

شمارهٔ ۱۱۱۲ : نگاه می‌کنم از هر چه آفرید خدای

شمارهٔ ۱۱۱۳ : ای به خورد و خواب قانع هم‌چو حیوان از غذای

شمارهٔ ۱۱۱۴ : که می‌برد خبر از من بدان جهان آرای

شمارهٔ ۱۱۱۵ : روی زیبا به تو گفتم که میارای میارای

شمارهٔ ۱۱۱۶ : غم نخواهم خورد گر دنیا سرآید گو سرآی

شمارهٔ ۱۱۱۷ : گر هیچ به کویِ ما کنی رای

شمارهٔ ۱۱۱۸ : به مزدِ جان خود بر من ببخشای

شمارهٔ ۱۱۱۹ : چیست آن پای‌بندِ دست گشای

شمارهٔ ۱۱۲۰ : دل شکسته ی ما را رعایتی فرمای

شمارهٔ ۱۱۲۱ : گر نداری خبر از چشمه ی حیوان به من آی

شمارهٔ ۱۱۲۲ : ای یار بی‌وفا که ز ما برشکسته‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۳ : در دل نشسته‌ای اگر از دیده رفته‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۴ : رفتی و صیدِ خاطر احباب کرده‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۵ : تا در خرابه ی دلِ ما خانه کرده‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۶ : مردمان گویند از می توبه تا کی کرده‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۷ : ای یار بی‌وفا که دل از ما بریده‌ای

شمارهٔ ۱۱۲۸ : اگر عنانِ عنایت به سوی ما تابی

شمارهٔ ۱۱۲۹ : بازم افتاد دلِ ممتحن اندر تابی

شمارهٔ ۱۱۳۰ : دوش من بودم و خورشیدی و خوش مهتابی

شمارهٔ ۱۱۳۱ : ای صورت خیالت در پیش من شرابی

شمارهٔ ۱۱۳۲ : ما را بده از کوثرِ خم‌خانه شرابی

شمارهٔ ۱۱۳۳ : اگر خواهی که خود را بازیابی

شمارهٔ ۱۱۳۴ : شهره ی شهر شدم در غم شهرآشوبی

شمارهٔ ۱۱۳۵ : ما را ز دهانِ تو نباتی

شمارهٔ ۱۱۳۶ : هنوز امّید می‌دارم به عون‌الله ملاقاتی

شمارهٔ ۱۱۳۷ : ز ما برشکستی و از ما بجستی

شمارهٔ ۱۱۳۸ : گر به مستی زدم اندر سر زلفت دستی

شمارهٔ ۱۱۳۹ : یک جام به من ده و برستی

شمارهٔ ۱۱۴۰ : گر مستی و گر هواپرستی

شمارهٔ ۱۱۴۱ : چه شب بود آن که از ما برشکستی

شمارهٔ ۱۱۴۲ : گر تو را با ما نه یاری با تو ما را دوستی

شمارهٔ ۱۱۴۳ : خلاف وفا نیست در دوستی

شمارهٔ ۱۱۴۴ : نگارا یاد می‌داری که با ما عهد پیوستی

شمارهٔ ۱۱۴۵ : دوش آمد و گفت اگر ز هستی

شمارهٔ ۱۱۴۶ : کاش باری عقل دست از کارِ ما واداشتی

شمارهٔ ۱۱۴۷ : کاشکی ما را جفا از پیشِ ما برداشتی

شمارهٔ ۱۱۴۸ : با ما به وفا یک قدم ای یار نرفتی

شمارهٔ ۱۱۴۹ : تا در جهان پدید بود سرو قامتی

شمارهٔ ۱۱۵۰ : اگر هرگز شبی خواهی به بالا کرد معراجی

شمارهٔ ۱۱۵۱ : ساقیا خیز و برافروز سبک مصباحی

شمارهٔ ۱۱۵۲ : نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادی

شمارهٔ ۱۱۵۳ : چون هیچ بقایی نکند خاکی و بادی

شمارهٔ ۱۱۵۴ : مرا رمزی عجب نازل شد از تعالیم ِ استادی

شمارهٔ ۱۱۵۵ : مرا جز تو باری نباشد مرادی

شمارهٔ ۱۱۵۶ : برفتی و ما را به هجران سپردی

شمارهٔ ۱۱۵۷ : اگر به کلبه احزان ما گذر کردی

شمارهٔ ۱۱۵۸ : گر هیچ صبا به ما گذر کردی

شمارهٔ ۱۱۵۹ : برفتی و ما را فراموش کردی

شمارهٔ ۱۱۶۰ : عجب که رغبت دیدار دوستان کردی

شمارهٔ ۱۱۶۱ : یادِ آن وقت که با ما نظری می کردی

شمارهٔ ۱۱۶۲ : هیچ یاری بود که برگردی

شمارهٔ ۱۱۶۳ : نه قبول کرده بودی که ز عهد برنگردی

شمارهٔ ۱۱۶۴ : ز حد بمی بری ای دوست نا جوان مردی

شمارهٔ ۱۱۶۵ : ای نوبهارِ خوبی از چهره تو وَردی

شمارهٔ ۱۱۶۶ : دوش آمدی و خرمن ما آتشی زدی

شمارهٔ ۱۱۶۷ : چه شورست این که در عالم فکندی

شمارهٔ ۱۱۶۸ : نمازِ شام رسید ای بتِ سمرقندی

شمارهٔ ۱۱۶۹ : رسید جان به دهانم ز آرزومندی

شمارهٔ ۱۱۷۰ : رسید جان به لبم از بس آرزومندی

شمارهٔ ۱۱۷۱ : گسسته‌ای و نخواهی که باز پیوندی

شمارهٔ ۱۱۷۲ : مرحبا مرحبا کجا بودی

شمارهٔ ۱۱۷۳ : درآ اهلا و سهلا مرحبا کویی کجا بودی

شمارهٔ ۱۱۷۴ : اگر زمام ارادت به دست ما بودی

شمارهٔ ۱۱۷۵ : دریغا گر شبی روزی تو را پروای ما بودی

شمارهٔ ۱۱۷۶ : اگر هیچ آن پری رخ را دمی پروای ما بودی

شمارهٔ ۱۱۷۷ : گر آتشی چو من در میان جان بودی

شمارهٔ ۱۱۷۸ : مرا گر همّتی مردانه بودی

شمارهٔ ۱۱۷۹ : یاد باد آن که مرا با تو قراری بودی

شمارهٔ ۱۱۸۰ : گر هیچ شریف‌تر ز می بودی

شمارهٔ ۱۱۸۱ : دو سه روز است که دیدار به ما ننمودی

شمارهٔ ۱۱۸۲ : وفا نکردی و از دوستی بگردیدی

شمارهٔ ۱۱۸۳ : وفا نکردی و پیوندِ عهد ببردی

شمارهٔ ۱۱۸۴ : دریغا مهر و پیوندت که بگسستی و ببریدی

شمارهٔ ۱۱۸۵ : باز جهان تازه کرد قدرتِ باری

شمارهٔ ۱۱۸۶ : آخر ای دوست به من به من باز نظر کن باری ‌

شمارهٔ ۱۱۸۷ : خلافِ عهد روا نیست در وفاداری

شمارهٔ ۱۱۸۸ : خلافِ عهد مکن گر سرِ وفاداری

شمارهٔ ۱۱۸۹ : توقّع است که گوشی به حالِ ما داری

شمارهٔ ۱۱۹۰ : مرا به چاشنیی جانبی مگر داری

شمارهٔ ۱۱۹۱ : نه مهربانی و نه شفقت و نه دل داری

شمارهٔ ۱۱۹۲ : ختنی جمالی ای جام حبشی چه نام داری

شمارهٔ ۱۱۹۳ : بتا بر سرو می گویند خورشید روان داری

شمارهٔ ۱۱۹۴ : دلبرا با ما سر پیوند داری یا نداری

شمارهٔ ۱۱۹۵ : من نه آنم به حقیقت که تو می پنداری

شمارهٔ ۱۱۹۶ : گر تو در این بیابان برگ سفر نداری

شمارهٔ ۱۱۹۷ : گر سر و برگ بلای عشق نداری

شمارهٔ ۱۱۹۸ : به بالینم فراز آمد میان خواب و بیداری

شمارهٔ ۱۱۹۹ : بامن ای یار ندانم سر یاری داری

شمارهٔ ۱۲۰۰ : بی می منشین اگر دلی داری

شمارهٔ ۱۲۰۱ : نمی‌دانم چه بد کردم که نیکم زار می‌داری

شمارهٔ ۱۲۰۲ : می‌روی می‌دهدت دل که مرا بگذاری

شمارهٔ ۱۲۰۳ : مرای ای یار ضایع می‌گذاری

شمارهٔ ۱۲۰۴ : دوش آمد و گفت در چه کاری

شمارهٔ ۱۲۰۵ : خوش ایّامی و خرّم روزگاری

شمارهٔ ۱۲۰۶ : دل ببرد از من بتی زیبا نگاری

شمارهٔ ۱۲۰۷ : نیک‌بخت است که دارد چو تو یاری و نگاری

شمارهٔ ۱۲۰۸ : باز دلم صید کرد طرفه نگاری

شمارهٔ ۱۲۰۹ : مرا گر یار خواهد گفت رو بر بند زنّاری

شمارهٔ ۱۲۱۰ : یار مرا وعده داد بوس و کناری

شمارهٔ ۱۲۱۱ : آرزو می کندم با تو شبی بوس و کناری

شمارهٔ ۱۲۱۲ : مپسند یارا ما را به خواری

شمارهٔ ۱۲۱۳ : دگر بار از نسیم نو بهاری

شمارهٔ ۱۲۱۴ : بیا یارا که آمد وقتِ یاری

شمارهٔ ۱۲۱۵ : مگسل نگارا پیوندِ یاری

شمارهٔ ۱۲۱۶ : گر طاقت ما داری در مستی و هشیاری

شمارهٔ ۱۲۱۷ : ترا خود نیست راه و رسمِ یاری

شمارهٔ ۱۲۱۸ : چرا سر به پیوندِ ما در نیاری

شمارهٔ ۱۲۱۹ : باز دل دادم به دستِ دل بری

شمارهٔ ۱۲۲۰ : گرت بخت یارست فرمان بری

شمارهٔ ۱۲۲۱ : ای شده مشغولِ خویش هیچ گمان می بری

شمارهٔ ۱۲۲۲ : بس در جفا مکوش که از حد بمی بری

شمارهٔ ۱۲۲۳ : یا رب آن ماه است یا خورشید یا بُت یا پری

شمارهٔ ۱۲۲۴ : بگذر ای باد بر اطرافِ قهستان سحری

شمارهٔ ۱۲۲۵ : گر امشبم چو دوش به سر باز بگذری

شمارهٔ ۱۲۲۶ : هیچت افتد که به ما بر گذری

شمارهٔ ۱۲۲۷ : اگر به مصلحت از پیش دوست برگذری

شمارهٔ ۱۲۲۸ : سواره هر چه به نظّاره گاه برگذری

شمارهٔ ۱۲۲۹ : گر مرا نیست به کویِ تو مجالِ گذری

شمارهٔ ۱۲۳۰ : جهان خراب شد از نسبتِ پدر پسری

شمارهٔ ۱۲۳۱ : عشق را ختم است بر عالم سری

شمارهٔ ۱۲۳۲ : چرا به جانبِ یاران نمی‌کند نظری

شمارهٔ ۱۲۳۳ : ترک من و آشوبِ دل خاتونِ ماه خاوری

شمارهٔ ۱۲۳۴ : بیش ازینم نشود از تو میسّر به صبوری

شمارهٔ ۱۲۳۵ : ای که غایب نیی از خاطر اگر مهجوری

شمارهٔ ۱۲۳۶ : خوش است دردِ جداییّ و داغِ مهجوری

شمارهٔ ۱۲۳۷ : ای پیرِ سال‌خورده غمِ خود نمی‌خوری

شمارهٔ ۱۲۳۸ : گر ز شیرین‌لبی کنم شوری

شمارهٔ ۱۲۳۹ : بر آن سرم که دگرباره در دهم صوری

شمارهٔ ۱۲۴۰ : به ناموس آتش اندر زن بیار آن آبِ انگوری

شمارهٔ ۱۲۴۱ : موحّدوار کن در عشق سیری

شمارهٔ ۱۲۴۲ : تا نیستی خود را از راه برنگیری

شمارهٔ ۱۲۴۳ : بر ما به گناهی که نکردیم نگیری

شمارهٔ ۱۲۴۴ : مگر تقدیر دل باری به غم رفته ست و سر بازی

شمارهٔ ۱۲۴۵ : چه دلبری که به دل داریی نپردازی

شمارهٔ ۱۲۴۶ : گر چه مشغولی و با بنده نمی پردازی

شمارهٔ ۱۲۴۷ : همای وارم اگر سایه بر سر اندازی

شمارهٔ ۱۲۴۸ : زبان دراو مکش ای بی بصر به دست درازی

شمارهٔ ۱۲۴۹ : گرم به کینه بسوزی وگر به مهر بسازی

شمارهٔ ۱۲۵۰ : شبی گر اتّفاق افتد که با ما خلوتی سازی

شمارهٔ ۱۲۵۱ : چه باشد ار به ملاقات چاره‌ای سازی

شمارهٔ ۱۲۵۲ : به حال من چه شود گر نظر کنی روزی

شمارهٔ ۱۲۵۳ : خوشا که موسمِ گل بامداد برخیزی

شمارهٔ ۱۲۵۴ : اگر چه سوخته‌ام در بلای عشق بسی

شمارهٔ ۱۲۵۵ : به اعتقاد نزاری عزیزتر به بسی

شمارهٔ ۱۲۵۶ : حرام بر من اگر بی تو می‌زنم نفسی

شمارهٔ ۱۲۵۷ : بمیر و تا نبود هم‌نفس مزن نفسی

شمارهٔ ۱۲۵۸ : گر یاد روزگار فراغت کند کسی

شمارهٔ ۱۲۵۹ : کس ندارم که پیامی برد از من به کسی

شمارهٔ ۱۲۶۰ : گر ز مردان صاحب درد باشی

شمارهٔ ۱۲۶۱ : مرا تا جان و دل باشد به جای جان و دل باشی

شمارهٔ ۱۲۶۲ : ترا با خویش کاری نیست تا با خویشتن باشی

شمارهٔ ۱۲۶۳ : گر به فرمانِ من سوخته خرمن باشی

شمارهٔ ۱۲۶۴ : به دست بی خبران چیست هیچ سرزنشی

شمارهٔ ۱۲۶۵ : برخیز نگارا و برافروز چراغی

شمارهٔ ۱۲۶۶ : دلا یک رنگ شو با ما مپوش از زرق زراقی

شمارهٔ ۱۲۶۷ : کُشتی ز بس انتظار تا کی

شمارهٔ ۱۲۶۸ : فراقِ دوست چه دردست بی دواء الکی

شمارهٔ ۱۲۶۹ : ای دل آخر سر بنه گردن فرازی تا به کی

شمارهٔ ۱۲۷۰ : سوختم در زمهریر از تشنگی

شمارهٔ ۱۲۷۱ : مرا با دوست می افتد به هر وقتی و هر حالی

شمارهٔ ۱۲۷۲ : شدستم ناگهان در وجد و حالی

شمارهٔ ۱۲۷۳ : عشق آمد و کرد خانه خالی

شمارهٔ ۱۲۷۴ : ما را نبود قاعده ی جنگ و جدالی

شمارهٔ ۱۲۷۵ : نه وقتی با منت بودی وصالی

شمارهٔ ۱۲۷۶ : خوب آفریدی زین سان جمالی

شمارهٔ ۱۲۷۷ : غمزه ی مست صنم بابلی

شمارهٔ ۱۲۷۸ : بر آن سری که دل مستمند ما بخلی

شمارهٔ ۱۲۷۹ : فرتوت عشق را نگریزد ز بی دلی

شمارهٔ ۱۲۸۰ : ای در بیابان غمت سرگشته هر جایی دلی

شمارهٔ ۱۲۸۱ : دو چشم مست و دو ابروی طاق واویلی

شمارهٔ ۱۲۸۲ : آخر منم و لبی و جامی

شمارهٔ ۱۲۸۳ : حرام است ار دلی داری حیاتی بی دل آرامی

شمارهٔ ۱۲۸۴ : می حرام است خاصه بر عامی

شمارهٔ ۱۲۸۵ : هر چه در پیشانیم آویخت می

شمارهٔ ۱۲۸۶ : یاد آن شب ها که در خلوت به روز آوردمی

شمارهٔ ۱۲۸۷ : من تشنه ترم ساقی حالی به من آور می

شمارهٔ ۱۲۸۸ : گر نه به دست نفس بهیمی اسیرمی

شمارهٔ ۱۲۸۹ : آوازه درافتاد که باز آمدم از می

شمارهٔ ۱۲۹۰ : گفت به من محتسب که توبه کن از می

شمارهٔ ۱۲۹۱ : دروغ است کی کرده ام توبه از می

شمارهٔ ۱۲۹۲ : خوش بود به صبح دم زمزمه ی خروسِ می

شمارهٔ ۱۲۹۳ : خوش ترست از آبِ حیوان خاکِ می

شمارهٔ ۱۲۹۴ : خوش نیست بر طلیعه ی انوارِ بام می

شمارهٔ ۱۲۹۵ : ای اگر بوی بری از نفسِ خرّمِ می

شمارهٔ ۱۲۹۶ : خوش نبود صبح دم شاهد و صحرا و می

شمارهٔ ۱۲۹۷ : زاهد اگر نمی خورد اندر سه ماه می

شمارهٔ ۱۲۹۸ : دگر باره کردم اعادت به می

شمارهٔ ۱۲۹۹ : هر که را دادند از آن خمخانه می

شمارهٔ ۱۳۰۰ : مهر ماه آمد بیار ای ماهِ مهرافزای می

شمارهٔ ۱۳۰۱ : گر به من می آورد باد از عرق چینش نسیمی

شمارهٔ ۱۳۰۲ : ساقیا می بیار حالی می

شمارهٔ ۱۳۰۳ : می بیار ای غلام حالی می

شمارهٔ ۱۳۰۴ : الله الله بده بده می می

شمارهٔ ۱۳۰۵ : بماناد آن برو بالا که رشکِ سروِ بستانی

شمارهٔ ۱۳۰۶ : مرا با تو ای یار سری‌ست جانی

شمارهٔ ۱۳۰۷ : وقت نثار کردن ماییم و نیم جانی

شمارهٔ ۱۳۰۸ : دلا گر قدرِ این دولت بدانی

شمارهٔ ۱۳۰۹ : مرا چه واقعه افتاد گر نمی‌دانی

شمارهٔ ۱۳۱۰ : اگرت معیشتی هست و کفافِ کامرانی

شمارهٔ ۱۳۱۱ : چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانی

شمارهٔ ۱۳۱۲ : وداع کردم و رفتم به صد پریشانی

شمارهٔ ۱۳۱۳ : بیا ای مرا خوش تر از زندگانی

شمارهٔ ۱۳۱۴ : من بعد ازین چه گونه کنم بی تو زندگانی

شمارهٔ ۱۳۱۵ : قندست ندانم دهن تنگ فلانی

شمارهٔ ۱۳۱۶ : ماه رویا گرچه رشک مهر و ماه آسمانی

شمارهٔ ۱۳۱۷ : هَلاک می‌کندم غصه ی پشیمانی

شمارهٔ ۱۳۱۸ : جان برای تو که هم جانی و هم جانانی

شمارهٔ ۱۳۱۹ : به قاین بگذر ای باد ار توانی

شمارهٔ ۱۳۲۰ : مردم ز عشق رویت رحمی کن ار توانی

شمارهٔ ۱۳۲۱ : پیری‌ست مرا چو نو جوانی

شمارهٔ ۱۳۲۲ : گر از دفترِ عشق رمزی بخوانی

شمارهٔ ۱۳۲۳ : گر ز دردِ دلِ من یک ورقی برخوانی

شمارهٔ ۱۳۲۴ : اگر ز قصه ی ما یک ورق فرو خوانی

شمارهٔ ۱۳۲۵ : دوزخِ دنیاست تاویلِ فراقِ آن جهانی

شمارهٔ ۱۳۲۶ : باز آمده‌ام تشنه لبی خشک دهانی

شمارهٔ ۱۳۲۷ : با تو رازی‌ست مرا از دگران پنهانی

شمارهٔ ۱۳۲۸ : مست و شوریده چنانم که ز بی خویشتنی

شمارهٔ ۱۳۲۹ : باور نمی‌کنم که تو پیمان بنشکنی

شمارهٔ ۱۳۳۰ : می‌بری از منِ مسکین دل و بر می‌شکنی

شمارهٔ ۱۳۳۱ : به یک غمزه شهری پریشان کنی

شمارهٔ ۱۳۳۲ : شنیده ام که تو با دوستان وفا نکنی

شمارهٔ ۱۳۳۳ : به بوسه ای چه شود گر مضایقت نکنی

شمارهٔ ۱۳۳۴ : به دل زمن بحلی گر به جان طمع نکنی

شمارهٔ ۱۳۳۵ : دل میبری به غارت و شلتاق می کنی

شمارهٔ ۱۳۳۶ : زان خوشه نغوله که آونگ می کنی

شمارهٔ ۱۳۳۷ : دریغ چون تو نگاری به دست اهرمنی

شمارهٔ ۱۳۳۸ : بر آواز چنگ و رباب و دف و نی

شمارهٔ ۱۳۳۹ : به جان نزدیکِ جانانم مسافت گرچه کوته نی

شمارهٔ ۱۳۴۰ : ای گر درآید از درم سرمست یار قاینی

شمارهٔ ۱۳۴۱ : ای ملامت گر اگر شاهدِ ما را بینی

شمارهٔ ۱۳۴۲ : تا به کی عجب و شرک و خود بینی

شمارهٔ ۱۳۴۳ : به لطفِ تست مرا گر صواب می بینی

شمارهٔ ۱۳۴۴ : ای زندگیِ جان ها الّا به تو جان حی نی

شمارهٔ ۱۳۴۵ : ای بی تو دلِ مرا قراری نی

شمارهٔ ۱۳۴۶ : مرا تا دلی هست جانم تویی

شمارهٔ ۱۳۴۷ : مرا چیزهایی نمودند روی

شمارهٔ ۱۳۴۸ : من آن نی ام که نی ام با تو یک دل و یک روی

شمارهٔ ۱۳۴۹ : دلبرا هرچه از برِ ما می‌روی

شمارهٔ ۱۳۵۰ : در دل نشسته ای اگر از دیده می روی

شمارهٔ ۱۳۵۱ : روی مخوانش که می چکد عرق از وی

شمارهٔ ۱۳۵۲ : ای در لبت خلاصه ی اعجازِ عیسوی

شمارهٔ ۱۳۵۳ : صنوبر قامتی دیدم به راهی

شمارهٔ ۱۳۵۴ : چه خوش بود که به بالینِ خفته ناگاهی

شمارهٔ ۱۳۵۵ : نظرمان تازه می کن هر پگاهی

شمارهٔ ۱۳۵۶ : بر من بگذشت دی پگاهی

شمارهٔ ۱۳۵۷ : چندان بنالم هر صبحگاهی

شمارهٔ ۱۳۵۸ : پیام داد به من هاتف سحرگاهی

شمارهٔ ۱۳۵۹ : هرگز نکنی به ما نگاهی

شمارهٔ ۱۳۶۰ : بتی در خیمه ی دیدم چو ماهی

شمارهٔ ۱۳۶۱ : عشق است نه هر چنان که خواهی

شمارهٔ ۱۳۶۲ : من ز می کی توبه کردم این چه بهتان است هی

شمارهٔ ۱۳۶۳ : دریغ عمر که بی‌هوده صرف شد هی هی

شمارهٔ ۱۳۶۴ : عشق آمد و بر هم زد بنیادِ شکیبایی

شمارهٔ ۱۳۶۵ : به پای مردیِ عقل از رهِ شکیبایی

شمارهٔ ۱۳۶۶ : نه صبر ماند مرا بی تو نه شکیبایی

شمارهٔ ۱۳۶۷ : نه قرار داده بودی که شبی به خلوت آیی

شمارهٔ ۱۳۶۸ : دلم را دیده‌ام روز جایی و عجب جایی

شمارهٔ ۱۳۶۹ : ندارم محرمِ رازی که پیغامی برد جایی

شمارهٔ ۱۳۷۰ : نوشته یافتم رمزی به خطِّ خوب بر جایی

شمارهٔ ۱۳۷۱ : خاطرم باز به جایی شد و مشکل جایی

شمارهٔ ۱۳۷۲ : محرمی کو که پیامی برد از من جایی

شمارهٔ ۱۳۷۳ : صبا گر توانی گذر کن به جایی

شمارهٔ ۱۳۷۴ : فراق اگر چه مرا می‌کشد به دردِ جدایی

شمارهٔ ۱۳۷۵ : شبِ وصال نبردم گمانِ روز جدایی

شمارهٔ ۱۳۷۶ : در سر از وصلِ تو هر طایفه را سودایی

شمارهٔ ۱۳۷۷ : ما از غم تو شدیم سودایی

شمارهٔ ۱۳۷۸ : برفت و برد دل و دینم آن بخارایی

شمارهٔ ۱۳۷۹ : گر امشب هم چو دوش از در درآیی

شمارهٔ ۱۳۸۰ : بر امیدِ تو که روزی به سرم بازآیی

شمارهٔ ۱۳۸۱ : هنوزم می دهد زحمت میان سرو بالایی

شمارهٔ ۱۳۸۲ : مرا ناگاه پیش آمد بلایی

شمارهٔ ۱۳۸۳ : ای یار اگر تو یار مایی

شمارهٔ ۱۳۸۴ : اگر به گوشه چشم التفات فرمایی

شمارهٔ ۱۳۸۵ : امید هست که روزی جمال بنمایی

شمارهٔ ۱۳۸۶ : وقت نیامد که روی باز نمایی

شمارهٔ ۱۳۸۷ : دریغا روزگارِ عیش و ایامِ برنایی

شمارهٔ ۱۳۸۸ : ندارم در همه شهر آشنایی

شمارهٔ ۱۳۸۹ : ای در محیط کرده دعوی آشنایی

شمارهٔ ۱۳۹۰ : ای چشم مرا تو روشنایی

شمارهٔ ۱۳۹۱ : در باغ چنین سروی کی خاست به رعنایی

شمارهٔ ۱۳۹۲ : برفتم از برت ای دیده را چو بینایی

شمارهٔ ۱۳۹۳ : آمدم باز دلی مضطرب از دروایی

شمارهٔ ۱۳۹۴ : نشسته ام مترصّد به کنج تنهایی

شمارهٔ ۱۳۹۵ : ای مونس روزگار تنهایی

شمارهٔ ۱۳۹۶ : شب مفارقت و روز هجر و تنهایی

شمارهٔ ۱۳۹۷ : ز بی یاری و بی کاری و بی خوابی و تنهایی

شمارهٔ ۱۳۹۸ : خون شد دل مجروحم در گوشه‌ی تنهایی

شمارهٔ ۱۳۹۹ : ای بخت ندانم به سرم باز کی آیی

شمارهٔ ۱۴۰۰ : خوش است عالم آزادگی و خوش خویی

شمارهٔ ۱۴۰۱ : اگر از هر دو جهان برشکنی یک رویی

شمارهٔ ۱۴۰۲ : بر سر راهِ توام روز و شب آخر کویی

شمارهٔ ۱۴۰۳ : ساقیِ مجلسِ صفا چارهٔ ما به چاره‌ای

شمارهٔ ۱۴۰۴ : هر که جگرگوشه ای دارد و جانانه ای

شمارهٔ ۱۴۰۵ : آخر ای شمعِ روان پروانه ای

شمارهٔ ۱۴۰۶ : دیده‌ای در عشق چون مجنون دگر دیوانه‌ای

شمارهٔ ۱۴۰۷ : کیست پیرِ عاقلان در کویِ تو دیوانه‌ای

شمارهٔ ۱۴۰۸ : ساقی ز بامداد بیاور قِنینه‌ای