شمارهٔ ۹۶

هوش مصنوعی: صبح زود از خواب برمی‌خیزم و وقتی که زمان نماز فرا می‌رسد، در دلم احساس شوق و انرژی برای عبادت دارم.

هوش مصنوعی: آتش و شعله‌ای که از جلوه و نور او در حالیکه در عرق و عواطف غوطه‌ور است، به عنوان آب حیات و نیرو بخش به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر آفتاب نسبت به او نیکی کند و به او نشان دهد، من می‌توانم بگویم که او چه ویژگی‌هایی دارد.

هوش مصنوعی: پاکی و صفای او به ذات خودش تعلق دارد و این صفات او را به صفات دیگر نسبت می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر گل سرخ نبود، هدف از آفرینش و پیدایش در این دنیا هرگز به وجود آمدن گیاهان نمی‌بود.

هوش مصنوعی: خداوندی که یگانه است و وجودش از هر جنس و ماده‌ای نافع‌تر است، مانند شرابی است که در وجود عالم جاری است.

هوش مصنوعی: توبه کردن من ممکن نیست، زیرا نمی‌توان در کارهای غیرممکن وارد شد.

هوش مصنوعی: وصف نوشیدنی مرا نمی‌توان فهمید، چون این واقعیت فراتر از آنچه درک می‌شود، است.

هوش مصنوعی: اگر کسی می‌پرستد، من آن دیوانه‌ام که به می عشق می‌ورزم. پرستش می‌نوشی از پرستش عزی و لات بهتر است.

هوش مصنوعی: مصلحان به من عیب‌جویی می‌کنند و می‌گویند چرا سر تو در کارهای ناپسند و زشت فرو رفته است.

هوش مصنوعی: هرگاه با فردی در بحث و جدل قرار می‌گیرم که از درک و دانش کافی برخوردار نیست، نمی‌توانم انتظاری داشته باشم که او تفاوت بین آدم‌های بدکار و آدم‌های نیکوکار را درک کند.

هوش مصنوعی: من از اینجا می‌نوشم تا زمانی که می‌دهند،‌ برای نجات نزار، حتی اگر نزار هم باشد.