شمارهٔ ۴۰۴

هوش مصنوعی: دل من به دام آرزوی عشق افتاده است، اما پای من از عقل و درک درست به وجود می‌آید و این وضعیت را نپسندیده است.

هوش مصنوعی: این که هر لحظه دلم در دام عشق می‌افتد، تقصیر چشمان شیطنت‌آمیز توست.

هوش مصنوعی: اگر روزی دامن وصال فلانی به دست من نیازمند بیفتد، چه خوب می‌شود که من در آن لحظه به شوق و افتخار بر خود بنازم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم کدام زیبایی را باید توصیف کنم، زیرا با این همه لطافت و شیرینی، به نظر می‌رسد که هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه قند شیرین باشد.

هوش مصنوعی: اگر تو به باغ بیایی، به خاطر زیبایی و قامت تو، موجی از هیجان و شور در میان درختان و طبیعت پخش می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر مرا به خاطر عشق و محبت تو بکشند، چه اهمیتی دارد؟ چرا که عشق واقعی هرگز بدون درد و رنج نخواهد بود.

هوش مصنوعی: نزاریا، در حالی که کمان حسرتت را به زه می‌آوری، به شیوه‌ای ناله کن که فریادت به دوردست‌ها برسد و هیچ کس نشنود.