شمارهٔ ۵۸

هوش مصنوعی: دل من به خاطر بی‌حالی و غم، در وضعیتی نامتعادل و بی‌قرار قرار دارد. این حالت، به قدری شکننده و ظریف است که مانند ذره‌ای در هوا به یک موی نازک بند است.

هوش مصنوعی: مانند ذره‌ای ناآرام هستم در هوای نور خورشیدی که در سایه‌ی زلف او، پناهگاه را خرد می‌کند.

هوش مصنوعی: من از درد و رنج فراق به شدت در عذاب هستم و اگر امکانش بود، حرف دلم را راحت بیان می‌کردم.

هوش مصنوعی: به لب‌هایش نمونه‌هایی از عسل و شراب مشاهده می‌شود، مانند چهره‌ای که نشانه‌های زیبایی فرزندان آدم و حوا را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: سکندر، که یک شخصیت بزرگ و موفق در تاریخ است، به مرگ و زوالی دچار شد که هیچ درمانی برای دردش وجود نداشت. او در زندگی‌اش به دنبال چیزهایی بود که هیچگاه نتوانست به دست آورد، همانطور که دردش درمانی نداشت. به عبارت دیگر، در روزهای سخت و مصیبت، تنها چیزی که می‌تواند به کمک بیاید، اگر وجود داشته باشد، متصل به حقیقت و عمق وجود انسان است.

هوش مصنوعی: چشمان زیبایت، ای نگار من، باعث شده‌اند که دل مرا به درد بیاورند و مرا به سمت نابودی ببرند.

هوش مصنوعی: اگر شبی خواب عجیبی را ببینی و در آن خواب پروانه‌ای نگران از شمعی که نشانه‌ای از زیبایی توست، بگردد و به دور آن بچرخد.

هوش مصنوعی: شب با تمام تاریکی و جنگی که به همراه دارد، نمی‌تواند از عدم به وجود بیاید، مگر اینکه زیبایی و حسن تو در آن ظهور کند و زمانه پرچم بزرگی را برافرازد.

هوش مصنوعی: از حال من کم نکن توجه و محبتت را، چرا که بدون تو زندگی‌ام بی‌نور و بی‌سر و صدا شده است.

هوش مصنوعی: خونم را بی‌جهت نریز چون در کنار تو هستم، زیرا در حرم کعبه، کشتن شکار مجاز نیست.