شمارهٔ ۲۴۸

هوش مصنوعی: من انسانی بی‌سروپا و عاشق هستم که از قید و بندها رها شده‌ام. هر کسی که به حالتی مثل من برسد، از احساس خجالت و شهرت آزاد می‌شود.

هوش مصنوعی: دل من از لباس ساده و ظاهر زاهدان ناراحت شد و چه عجیب است اگر مرید خم، یعنی کسی که به میخانه و عشق ورزی وابسته است، از جایی مانند خانقاه که مکانی برای عبادت و ریاضت است، فرار کند.

هوش مصنوعی: برو و تنها از من دور شو، آنها به تو حمله می‌کنند و می‌گویند که شیخ دوباره به شراب روی آورده و توبه‌اش را شکسته است.

هوش مصنوعی: اگر در دلم توبه‌ای وجود ندارد، پس چرا فرزند ناخواسته‌ای که به حرام متولد شده، همواره به من طعنه می‌زند؟

هوش مصنوعی: اگر بخواهم در ظاهر خود را زیبا نشان دهم، می‌توانم اما اگر مانند سرو بلند و استوار نباشم، هرگز نمی‌توانم خود را با زیبایی‌های ظاهری بپوشانم.

هوش مصنوعی: ای دوست، نصیحت نکن و مهر و محبت را در بر بگیر، زیرا این احساسات به خاطر دشمنی و کینه به وجود نیامده‌اند. بلند شو و به دوستی ادامه ده.

هوش مصنوعی: حالا من عاشق جوانی هستم که پیرو یک شخص سالخورده نیستم، دیگر غلام و بنده زاهد نخواهم بود و از زهد دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: گاهی به خانقاه می‌روم و با لباس مقدس کنار یارم هستم، و گاهی نیز به می‌خانه می‌روم و با لباس درویشی مست می‌شوم.

هوش مصنوعی: این غزل را به مقام بالایی می‌برند، ابتدا و ابتدا، بعد از اینکه آن را از دستی به دست دیگر منتقل کردند.

هوش مصنوعی: برای این که مانند یک شاخه از بندگی باشی، چرا باید نخست یک شاخه از عسل و دیگری از زنبور باشد؟

هوش مصنوعی: چرا از میان تعداد زیاد فرقه‌ها فقط یکی نجات‌بخش است و بقیه که به هفتاد و دو فرقه دیگر تعلق دارند، دچار عذاب خواهند شد؟