شمارهٔ ۱۰۴۲

هوش مصنوعی: دل من به خاطر آرزوی دیدار روی زیبای تو خیلی وقت است که بی‌تابی می‌کند و عمر من در این حسرت سپری شده، اما من همچنان از خیال تو جدا نشده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر می‌توانستم به آن دست برسم، که صبح باد را بگیرم، به پای تو می‌افتادم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم که در مسیر تو مرا به خاک بسپارند تا شاید سایه‌ی بالای تو بر روی خاکم بیفتد.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم تحمل کنم، پس برای من چاره‌ای بیندیش، زیرا هجرت تو مانند خونی است که در وجودم را می‌خورد و درد را افزون می‌کند.

هوش مصنوعی: لطفاً کمی رحم کن و جانم را در عذاب نگذار. اگر نبودن تو اینقدر دردناک است، دیگر نیازی به سلطه‌گری تو نیست.

هوش مصنوعی: جز تو راهی در دل من نیست، و اگر کسی بخواهد به جای تو بنشیند، این کار غیرممکن است.

هوش مصنوعی: اگرچه حال من برای خودم روشن است، اما می‌توانی از خیال و تصور من بپرس و به این ترتیب می‌توانی در فرصتی مناسب حال من را متوجه شوی و نظرت را درباره‌اش بگویی.

هوش مصنوعی: غرق در عشق تو شدم مانند نزار، و حالا که به عمق این دریا رفته‌ام، می‌دانم که چه کم است وجود من در برابر عظمت تو.