شمارهٔ ۱۰۷۱

هوش مصنوعی: این بار کارهای عاشقانه و دل‌سوزی از کنترل من خارج شده است و حالا من تنها کسی هستم که با چشمانی پر از غم و اندوه نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من احساساتی پرشور دارم و می‌گویم که ای سر، بر جبهه‌ات (پیشانی‌ات) فطرتی وجود دارد که از دیرباز ثبت شده است.

هوش مصنوعی: ما از مواد اولیه‌ای که خداوند خلق کرده، شکل گرفته‌ایم و به خاطر توانایی او، جان ما به رنگ خون درآمده است. خداوند آدم را به صرف ایجاد او، بدون هدف و بی‌فایده نساخته است.

هوش مصنوعی: به عطر خط شنوایان نگاه کن و به یاد خط رضوان بیفت. بر لب سبز بنشین و بر جان کشته سرزنش کن.

هوش مصنوعی: گاهی به تماشای دشت‌های سرسبز و باغ‌های بهشت می‌پردازم، اما یک روز نمی‌رسی تا در کنار ما بر روی آن تپه باشی.

هوش مصنوعی: به مجلس عاشقان بیا و خودت را رها کن و ببین که چطور در این مکان، هم کسانی که جان خود را فدای عشق کرده‌اند زنده‌اند و هم کسانی که در عشق بسیار زنده‌اند، در واقع جانشان را از عشق گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: زردی غم‌ها چنان زیاد است که حالا دیگر به باریکی سوزن هم رسیده است و در نهایت از جایی سر بر خواهد آورد.