شمارهٔ ۶۹۶

هوش مصنوعی: گفتم آیا می‌توانم در کنار او آرام بگیرم؟ او با سبکی خود به سوی من آمد و سنگینی وجودش را احساس کردم.

هوش مصنوعی: خواستم از لبانش بوسه‌ای بگیرم، اما دهانش به قدری زیبا و دلنشین است که نتوانستم آن را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: لبانش را باز کرد و با لبخند صحبت کرد و در آن لحظه نشانه‌ای از احساسش نمایان شد.

هوش مصنوعی: اگر او اجازه دهد و به من اختیارش را بسپارد، من با تمام محبت و احترام، چون رکابی برایش خدمت می‌کنم.

هوش مصنوعی: در زندگی ما همواره راحتی و آسایش وجود دارد، اما در عین حال، عشق و محبت به خیابان و دیوار جایی که محبوب قرار دارد، همیشه در دل ما جاری است.

هوش مصنوعی: هر که دامنش به نام‌های خوب و بد پاره شود، دیگر به این و آن وابسته نخواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر انسان به طور کامل در عشق به دوست غرق شود، دیگر از جهنم و بهشت بیم و امیدی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر او را از خواب قیامت بیدار کنند، بوی عشق از استخوانش به مشام خواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر از دل آتشین من آهی برآید، در آن صورت بخاری که از آن برمی‌خیزد، دوباره چشمه خورشید را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: نصیحت کننده غمگین از شعله‌های درون خود که مانند آتش‌سوزی فعال است، بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: عشق به یار شیرین و دل شخصی همچون فرهاد و خسرو، می‌طلبد که به‌سرعت به تصمیم‌گیری درباره‌ی جانش بپردازد.

هوش مصنوعی: هرچند که دلِ باارزش و زیبا به دست نمی‌آید، اما او را در شرایط سخت آزمایش می‌کند.

هوش مصنوعی: او از نصیحت و پند دیگران رهایی دارد و به جای آن، بر اساس احساسات و دوستی خود عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: تو چرا به دور افرادی که مست هستند می‌چرخانی، ای نزار! مراقب باش که از نگاه‌های ناتوان آنها آسیب نبینی.

هوش مصنوعی: برای جلوگیری از مشکلات و خطرات، باید از تیر غمزه و نیشهای پر از زهر چشمانش بهره بگیری.

هوش مصنوعی: هر کس انسانیّت و اخلاق نیکو داشته باشد، همیشه به یاد دوست مهربانش خواهد بود و از او دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تا چه کار می‌آید، چه کار خواهد کرد کسی که بخیل است؟ اگر دلش را بدهد، جانش فدای آن می‌شود.