شمارهٔ ۴۰۱

هوش مصنوعی: در غیابت، تو به زندگی ما رنگ و بویی دادی و حال که هستی، صبر و اندیشیدن هم از ما گرفته شده است.

هوش مصنوعی: ما عاشقانِ میخانه هستیم و با صدای بلند سخن می‌گوییم، زیرا از زاهدان و عبادت‌گزاران صومعه هیچ نشانه‌ای از وفا و صداقت نمی‌بینیم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر حرص و طمع خود، خود را به سختی و زحمت نینداخته‌ایم، مانند درخت توتی که به خاطر لگد زدن‌ها آسیب دیده است.

هوش مصنوعی: ما دیوانگانِ سلطنت خداوند هستیم و مردم نمی‌توانند از طریق عقل به ما دسترسی پیدا کنند.

هوش مصنوعی: ما به ظاهر و شکل چیزها اهمیت نمی‌دهیم؛ چه پوشش ما از پارچه‌های گران‌قیمت باشد و چه از جنس ساده، برای ما فرقی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: محراب دین ما، همان خمِ ابروی اوست. اگر یک سمت دو قبله داشته باشد، آیا این درست است؟

هوش مصنوعی: وقتی دوست در نظر ما باشد، دیگر از زیبایی‌های دنیوی بی‌نیازیم. مانند شمعی که در نور آفتاب دیگر جایی ندارد.

هوش مصنوعی: جز رضایت و خشنودی یار، چیزی را از خوبی و بدی نمی‌طلبم و جز برای او، درباره نیک و بد صحبت نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: در عشق لازم است که هر فردی به دنبال دلیلی باشد که او را به کمال و هدف نهایی عشق نرساند؛ یعنی هیچ کس هرگز به نقطه‌ی نهایت عشق نمی‌رسد.