شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: تو دل مرا دزدیده‌ای و از وجودم غوغایی به پا کرده‌ای. اگر دل را از من می‌گیری، دیگر نمی‌توانی دوباره به من بازگردانی.

هوش مصنوعی: با من همه چیز را گرفتی، از جمله عقل، هوش، دل و دین، اما جانم در خطر است. هیچ چیزی به من نداده‌ای که بتوانم برخیزم و از خودم دفاع کنم.

هوش مصنوعی: عشق تو باعث ویرانی خانه‌ی بسیاری از افراد شده است، اگر در کنار دیگران باشم و از آن‌ها بهره‌مند شوم، آیا این کار نادرستی است؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی با من خوب رفتار کنی، نباید به من ظلم کنی. اگر می‌خواهی دل من را به دست آوری، باید به زیبایی و جذابیت آن زلف دوگانه‌ات توجه کنی.

هوش مصنوعی: اگر در بازی عشق و فریب شرکت نکنی، این همه فتنه و آشفتگی به خاطر جاذبه و سحر خاصی است که از دنیای بابل سرچشمه می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو نیازی به آرایش روزانه نداری، چون زیبایی چهره‌ات به طور طبیعی و از فطرت خود به بهترین شکل، آراسته شده است.

هوش مصنوعی: نباید در دل خود نسبت به خوبی‌ها انصاف داشته باشی، زیرا افسوس که نه محبت وجود دارد و نه پایبندی.

هوش مصنوعی: وقتی عاشق تنها و مورد سرزنش هستی، بهتر از این نیست که در این دنیا راه و روشی داشته باشی که برایم خوشایند و مفید باشد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به روز قیامت برسد، صبر من بی‌نهایت است؛ من کسی را نمی‌شناسم که به خود این موضوع اهمیت دهد.

هوش مصنوعی: هیچ قاضی و داوری نیست که صدای ظلم و ستم را از مظلوم بشنود و از خدا بپرسد که چرا این همه بی‌عدالتی وجود دارد.

هوش مصنوعی: عشق یعنی چیزی حقیقی و بنیادی، اما دیگران ممکن است فقط به خاطر دلخواه خود به عشق بیندیشند. سرزنش کردن چنین عشقی از هر نظر نادرست است.

هوش مصنوعی: اگر نزار به همه می‌گوید که در این مسیر اشتباهات من نشان‌دهنده‌ من است، من هم به او موافقم.

هوش مصنوعی: مردم درباره ما هر چه بدتر بگویند، در نهایت آن فرد بی‌خبر نمی‌داند که چه چیزی است که بدون اجازه خدا اتفاق می‌افتد.

هوش مصنوعی: برو، ای مدعی، و در خیال خود بمان؛ زیرا تو در کنار دریا هستی و دیگران در دریا غرق هستند.

هوش مصنوعی: باید مانند یک لنگر در میان این دریا ثابت و ساکن باشی، زیرا که افکار و تصورات تو همچون باد در بادبان هستند.